Laatste dag: Rooftop pool, Cloud forest en vlucht terug

We hadden ons wekkertje deze dag vroeg gezet, want we zouden onze laatste dag het Marina Bay Sands hotel nog even doorbrengen in het rooftop zwembad. Het weer zag er beter uit deze ochtend. Als ontbijt had ik bij de Singaporese Seven-11 (toch echt heel anders dan de Japanse) een bekertje Quaker oats gekocht (wel anders met water ipv melk) en een soort koolhydratenbom: een groot zoet brioche-achtig, groen brood met iets wat door moest gaan voor rode bonen vulling (maar toch niet zo lekker als de Japanse), gekocht. Kortom: we hadden ontbijt!

Daarna gingen we in onze badjasjes en Marina Bay sands-slippertjes met de lift naar boven. Eerst naar de 21e verdieping, daar overstappen naar de 22e verdieping waar de lift naar de 53e verdieping ging (en ja, dat voel je echt wel als je geruisloos omhoog schiet) waar weer een andere gang is waar je de lift naar deck 57 kunt nemen. Het deck van de rooftop pool. Daar kun je er alleen in met de toegangspas van je kamer. Zo weren ze buitenstaanders, die in het verleden wel ’s binnen gesneakt raakten.

IMG_3999

Ik was blij dat we geen ontbijt hadden genomen, trouwens, want er stond een enorme rij met chique uitziende mensen te wachten tot ze naar binnen mochten. Je ontbijt nuttig je namelijk óók op de 57e verdieping. Ik wil alleen niet weten hoeveel je kwijt bent, het was al duur genoeg om er te overnachten 😀

Omdat we ditmaal wisten waar we aan toe waren, hadden we de GoPro meegenomen, een klein tasje, Flat eric en de camera. Van het hotel kreeg je grote badhanddoeken. Daarmee kon je een plekje reserveren op één van de grote ligstoelen die uitzicht hadden op de rooftop pool.

LNOO0736

Het weer was een stuk beter, zonnetje achter de wolken, warm en het was aangenaam in het water. Sommige Chinezen hadden een complete wetsuit aan en supersoakers mee, anderen hielden complete fotoshoots bij de rand. Toch was er nog voldoende ruimte en rust om bij de rand te hangen en te genieten van het uitzicht. Dat uitzicht over de baai en het financial center eronder is prima te doen, zelfs voor iemand met hoogtevrees. Je wordt beschermd door twee brede randen onder het bad. Eentje als overstort voor het water en de andere is een wandelgang voor onderhoud, vermoed ik. Pas daarna begint de diepte.

IMG_4167

We hebben denk ik anderhalf uur genoten van van het zwemmen, het weer en aanwezig zijn op een van onze bucketlist items. Foto’s en selfies maken was doodeng, omdat onze telefoons geen beschermende zakjes hadden, geen ring waardoor je je vinger kunt steken en dus hield vooral ik continue bijna 5000 niet gebackupte foto’s boven een enorme hoeveelheid water. Ook de GoPro was niet helemaal waterproof, want die had Steph met kracht opengetrokken in Tokyo dome. Les voor de volgende keer: neem een zakje mee voor je telefoon en plak er een ring op 😛 Voor de GoPro hebben we inmiddels een duikbehuizing gekocht.

JOPH3946

Na de anderhalf uur moesten we toch maar eens terug. Douchen in de riante badkamer, alle spulletjes in de koffer proppen en de handbagage klaar maken. Dat betekende aardewerk, boeken en breekbare items in mijn rugzak, een warm jasje in de handbagage, reiskussentje weer eraan hangen en proppen! Voordat we definitief de deur achter ons dicht trokken, hebben we opnieuw genoten van het prachtige uitzicht. Hierna hebben we de handbagage gestald bij de luggage deposit van het Marina Bay Sands en konden we gelukkig wat zware items (zoals de laptop) laten staan, want onze vlucht ging pas om 23:55 en we hadden dus nog een hele dag voor ons!

Het plan was dus eerst naar de treetop walk in Gardens by the bay te gaan. Je mag dan de grote bomen in het park in, de hangbrug op en kunt het hele park vanuit de bomen bekijken. Hier moet je een kaartje voor kopen. Je gaat met een host in de lift omhoog en daar mag je vrij rondlopen. Al met al een vrij indrukwekkende attractie, op sommige stukjes soms best druk met Chinezen met selfiesticks, maar ook nog voldoende plekjes waar je mooi uitzicht had op het hotel, het park of de haven.

sing1873sing1879

Hierna zijn we naar het Cloudforest gelopen. De flower dome was gesloten vanwege onderhoud, maar het Cloudforest is ook het meest indrukwekkend, vanwege de grote waterval die je meteen ziet als je binnenkomt. Beide zijn gelegen in twee grote glazen koepels. Uiteraard geldt ook hier entree.

sing1912

Ik heb mijn ogen echt uitgekeken in het Cloud forest. Singapore heeft daar een prachtige verzameling zeldzame orchideeën staan, bijzondere plantensoorten en alles is genaamd, mooi belicht en in ruime hoeveelheid aanwezig, alles met het doel om bijzondere soorten te bewaren voor toekomstige generaties. Het is er lekker warm en vochtig en je kunt er vrij rondlopen beneden, waar vooral veel orchideeën staan, in de groene torens zelf, waar de je liften vindt en de Crystal Mountain cave; een grote verzameling zeldzame en zeer oude stalagtieten en -mieten.

sing1957sing2008sing2038

Wat ik ook indrukwekkend vond, waren de vleesetende planten. Grotere en kleinere soorten, sommige voorzien van een enorm vergrootglas, waardoor je hun prachtige detail kon bewonderen. Steph en ik raakten elkaar af en toe kwijt omdat we allebei lekkere relaxed foto’s aan het maken waren. Maar omdat de dome in een cirkel loopt en alles uiteindelijk weer bij elkaar komt, waren we elkaar nooit lang kwijt.

sing1974sing1995sing2000

De dome komt uiteindelijk uit in een ruimte met minitatuur orchideeën en een tentoonstelling over hoe er met de aarde omgegaan wordt en we langzaam zijn bronnen uitputten. Een mooie reminder aan wat Singapore hier probeert te doen door al deze soorten proberen te bewaren en te cultiveren.

sing2049.jpg

KLPS6218

Na de dome kwamen we terecht in de enorme souvenirwinkel waar Steph twee mooie shirts met Gardens by the bay print heeft gekocht die hij nog steeds regelmatig met trots draagt. Ik moest me beheersen om geen orchideeën in epoxy hars te kopen (een soort presse papiers en god, wat waren die mooi, maar veel te duur). Ik hield het bij nog wat toffe koelkastmagneten, want Singapore is een redelijk duur land.

IMG_4405.JPG

Hierna hebben we een restant van de groene koolhydraatbom opgegeten, bleek er een restaurant te zitten die stukjes groene, Indonesische sponscake in zakjes verkocht (ik heb een stukje voor Steph gekocht) en hebben we nog even lekker onze instagram bijgewerkt. Ruim tijd over, want het was 2 uur / half drie.

We zijn daarna terug naar het hotel gesjokt, hebben onze koffers en handbagage opgehaald en hebben een kaartje gekocht voor de MRT in het Bayfront station onder het hotel. Onze EZ-link kaart hadden we al ingewisseld/laten leegtrekken. We hadden er 50 euro op gestart, maar aangezien elk metroritje maar 70 cent kostte, konden we die Singaporese dollars beter gebruiken. Daarna voor de laatste keer de MRT terug naar het Expo station en vandaar weer naar Changi airport, waar we rond vijven aankwamen.

Daar dachten we eerst dat het slim was de baggage af te geven bij een depot en daarna de ‘attracties’ in de vele hallen te bezoeken. Toen we dat met veel moeite hadden gedaan (de laptop mocht niet in het depot, dus moesten we met veel moeite van alles in de rugzakken prakken) kwamen we erachter dat je een early checkin had bij Singapore Airlines en we de koffers daar konden dumpen. Dus de koffer weer uit het depot laten halen (dag 9 Singaporese dollars) en de koffers ingecheckt bij de checkin balie. Dank u, goede service van Singapore airlines.

IMG_4412

Op het vliegveld zat ook Durian Mpire, een winkeltje met alleen maar lekkernijen gemaakt van durian. Omdat het me het hele verblijf in Singapore niet was gelukt iets van durian te eten en de Singaporese overheid dit zo streng verbied in de MRT, móest ik het eens proberen. Stonk het dan echt zó erg?

img_4411.jpg

Ik probeerde twee kleine Bossche bol-achtige dingen gevuld met een durian vulling. Hmmm apart. Een beetje een bitter nasmaakje, maar niet ranzig. Steph die ik een stukje had laten proberen vond het echt niet te hachelen en klaagde een uur erna nog over de rare smaak. De mensen van het winkeltje waren trouwens heel vriendelijk en lieten me ook nog een soort durian cake proberen nadat ik vertelde dat ik nieuwsgierig was geworden na het metroverbodsbord (scrabblewoord).

Vervolgens zijn we de verschillende vertrekhallen gaan ontdekken. Onze eigen vertrekhal: 2, was niet zo spannend. In vertrekhal 4, de nieuwste, hingen een paar kinetische kunstwerken. Met een bus die er ongeveer tien minuten over deed, werden we hiernaartoe gebracht. Hierna hebben we ook nog vertrekhal 3 bezocht en zijn we daarna naar vertrekhal 1 gegaan voor een kinetische regendruppel-kunstwerk met hele rustgevende muziek. Changi heeft goed door hoe je mensen die lang moeten wachten, kunt vermaken.

IMG_4424.JPG

Daarna weer met de Skytrain terug naar vertrekhal 3. We hebben nog iets gegeten bij een Chinese keten, Paradise Dynasty in het foodcourt, wat pittiger was dan het op het eerste gezicht leek en waar vooral veel Chinezen zaten en heel weinig Europeanen. Toch was het mooi ingericht en sfeervol en liep de bediening in een soort traditionele gewaden rond.

IMG_4432.JPG

Daarna langs security, die weinig voorstelde, we werden niet eens afgestempeld, naar de enorme hal met winkels. Ze hadden een grote ruimte met enorm veel bankjes en ruime loungemeubels bij het raam waar we ons heerlijk genesteld hebben, met de iPhones en powerbanks in de aanslag, nog lekker een beetje surfen. De 4G kaartjes werkten nog, want van het Wifi moet je niet veel verwachten.

IMG_4453.JPG

Af en toe ben ik de omgeving gaan verkennen, heb wat eten, drinken en ansichtkaarten gekocht van de laatste SGD’s. Ze hadden nog leuke souvenirs, maar ik vond alles erg duur, dus heb veel laten liggen. Ook waren er veel winkels van dure modeketens om ons heen te vinden. Peperduur en dus niet aan mij besteed.

IMG_4436.JPG

Dit ‘overlevingsgedeelte’ is enorm en voorziet in alles. Als je eenmaal naar je uiteindelijke gate gaat, is alles sterk versoberd. Niet eens een wc te vinden! Als je langs de laatste securitycheck bent, moet je je plas ophouden en ook niks meer drinken. De gates zien er daar uit als ieder ander goedkoop vliegveld.

Om ons heen alweer veel Nederlanders te vinden en ik ergerde me alweer meteen kapot aan hun accenten, manier van doen en gesprekken. Ik was Azië eigenlijk nog lang niet beu. Rond 23:55 stegen we op voor de 14-urige, directe vlucht naar Amsterdam, de langste die we ooit gemaakt hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s