Checkout, Old Town Yanaka, Akihabara & 9Hours

Zoals de titel al aangeeft, weer een drukke dag. We zitten nooit stil, we geven continue gas en we willen alles zien. Zelfs als we een dag menen ‘rustig aan te gaan doen’, zie ik aan het eind van de dag een flink aantal stappen op mijn Fitbit en voelen de voetjes moe aan. Onder onze voetjes hebben we trouwens allebei Adidas Terrex CMTK’s gekocht voor deze reis: hele licht, smalle schoenen geschikt voor een flinke wandeling, maar die door hun profiel ook geschikt zijn voor hikes.

CMYD8173

Deze dag dienden we uit te checken uit ons fijne Airbnb-tje in Nishi Shinjuku. Het huisje begon na die drie dagen al als een thuis aan te voelen. Het had feitelijk ook alles: een klein keukentje, een wasmachine, een klein badkamertje, opbergruimte, zithoek, waterkoker, tv, Toto washlet met 100 knopjes, koelkast, magnetron, keukengerei, airco en voor regenachtige dagen stonden er altijd paraplu’s klaar. Het zit in een pand met vier verdiepingen en volgens mij zijn dat allemaal Airbnb-woningen, maar vanwege de goede isolatie heb je geen last van je buren. Mocht je zelf dichtbij Shinjuku willen zitten, een aanrader dus: https://www.airbnb.nl/rooms/21431211 .

De superaardige eigenaar stond het toe dat we onze koffers achterlieten in de hal beneden, want we konden nog niet inchecken in het 9Hours hotel in Shin-Okubo (Koreatown), omdat ze daar vrij streng zijn met bagage droppen. Omdat ik nu ineens al mijn handbagage in mijn koffer had gepropt, wilde die heel moeizaam dicht.

IMG_3637

De metro bracht ons vandaag naar Sendagi, een heel klein, rustig station met alleen maar locals (wat oudere mensen, geen hippe commuters op weg naar werk). Op het station moest ik -uiteraard- weer naar de wc, dus pakte ik het eerste toilet wat ik tegenkwam. Dit trof ik aan:

IMG_0053.JPG

Je ziet ze steeds minder, maar ze bestaan nog wel. Ik vermoed zeker in de wat oudere stadsdelen.

Ok, ff omschakelen. Ik kan dit. Ik heb wel eens wild geplast, dat ging ook goed. Gewoon hurken en vasthouden aan de rail. En daarna spoelt alles netjes weer weg met het handeltje aan de muur, inclusief wc-papier! Weer een ervaring rijker…

Eenmaal buiten het station was het wederom enorm rustig in Bunkyo-ku, zoals dit stadsdeel heette. We volgden Google maps richting Yanaka (the old town). Een stadsdeel waar je nog een beetje oude Japan sfeer kon proeven. De straten waren er rustig, de winkeltjes van kleine zelfstandigen, er stonden mooie bomen en struikjes langs de weg en de mensen fietsten en wandelden rustig door de straten.

yanaka3317.jpg

(en ja, ze fietsen hier gewoon op de stoep).

Yanaka Ginza, de bekende shopping straat lag iets verderop. We liepen als enige toeristen door de doorgaande weg erdoor heen. Onderweg kleine winkeltjes tegenkomend die fruit en groente of plantjes verkochten.

 

 

Yanaka Ginza zelf was een schattig straatje wat we al in Youtube filmpjes hadden gezien. Sommige winkeltjes volledig in het Japans, sommigen hebben wel Engelse reclame bij hun producten. Her en der een verdwaalde toerist, maar niet veel. Menig stalletje met de typische houten Japanse slipper, de teensokjes, maar geen lelijke kitsch souvenirs. We hebben hier onze eerste Daruma gekocht (zonder ogen, omdat je die zelf moet invullen als je 1- een wens doet en 2- hij uitkomt) en een prachtige Japanse vlieger met een vis erop.

IMG_9952.JPG

Ik nam onderweg foto’s van de dingen die ik mooi vond, maar één mannetje in een eetstalletje kon dat niet zo waarderen en schreeuwde ‘NO PHOTOS!’. Ik schrok ervan, omdat de meeste Japanners vrij timide zijn.

Helemaal aan het einde van de straat kun je omhoog een grote trap op en staan daar nog wat vrouwtjes met kleine stalletjes. We gingen weer omlaag en hebben wat zijstraatjes gepakt om te kijken of die interessant waren.

IMG_9953.JPG

Het was er ook vooral stil, de kleine huisjes netjes, met veel planten in losse potten, een fietsje voor de deur.

 

 

Ik genoot van de rust, dat het leek of we enige mensen daar waren. Geen drukte, geen schreeuwerigheid, we werden nieuwsgierig naar elk nieuw straatje. De weinige Japanners die we tegenkwamen, groeten we vriendelijk.

Af en toe kwam ik een tempel tegen, maar omdat het er zó rustig was en omdat ze vaak ook gecombineerd waren met kerkhoven, vond ik het ongepast om daar uitgebreid foto’s te maken.

IMG_9955.JPG

We liepen terug, onderweg nog bij een drogist kijkend of we anti muggenspul konden vinden (want dat is écht de grootste misvatting als je naar Japan gaat: dat er geen muggen zouden zijn! ). Bij Station Sendagi pakten we de metro naar Nishi Nippori station, weer een overstap station. En daar troffen we onverwachts weer een stempel in het overstap gedeelte naar de JR Yamanote lijn!

Een fanatieke Japanse stempelaar ging ons voor:

IMG_9963.JPG

Vanaf hier namen de JR Yamanote lijn naar Ueno station. Ik wilde heel graag in Ameyoko een Japans embroidery-jasje als souvenir en Steph wilde me die cadeau doen. De Freakmarket verkocht dit soort jasjes. Wederom liepen we het station uit en aan de overkant van de weg begon een soort kakefonie van licht, geluid en mensen. Ameyoko. Het deed me soms wel eens denken aan een straat in Hong Kong, terwijl ik daar nooit geweest ben.

IMG_9974.JPG

Veel buiten terrasjes waar je iets kunt eten, veel schreeuwende marktkoopmannen, verse vis, goedkope schoenen en prullaria en héél veel mensen. Maar niet op zo’n beklemmende manier dat we wegwilden. We waren gefascineerd door de levendigheid van de straat.

31_freak_market.jpg

De Freakmarket was helaas erg duur: de betere jasjes deden allemaal zo’n 29500 tot soms zelfs 49500 yen (deel dat door 1300 en je hebt de prijs). Het waren soms prachtige borduursels (met schedels, geisha’s, sakura of koivissen) waardoor ik de prijs wel snap, maar ik zou met zo’n duur jasje bijna bang worden het te dragen.

 

 

We liepen dus een rondje en stuiten op een Taito station (we zaten dan ook in Taito-ku). Hier hebben we een tijdje gefascineerd gefilmd en gekeken naar Japanners die ogenschijnlijk met het grootste gemak en razendsnel zeer ingewikkelde spellen aan het spelen waren met honderden dingetjes waar je op moet letten, balletjes die van allerlei kanten komen. We vroegen aan een medewerker of we er mochten filmen en die vond het prima.

Eenmaal buiten kwamen we erachter dat er nog een winkeltje was met dezelfde soort jasjes als bij de Freakmarket, alleen deze meneer had ook een rekje met jasjes van 4950 yen, rond de 50 euro en dat vond ik een stuk beter te doen. En zo werd ik dan toch een Japans geborduurd jasje rijker. Die is natuurlijk de hele verdere reis om mijn schouders blijven hangen 🙂

jasje9973.jpg

Vanaf Ueno hebben we nog eenmaal het boeiende straatje gefilmd en daarna zijn we door een rustige achterstraat richting Akihabara gewandeld: die wijken liggen maar een kilometer uit elkaar. Onderweg weer zoveel boeiends te zien!

 

 

Voor een ander misschien niet boeiend, maar wij vinden dit soort excentrieke straatjes en winkeltjes tof! Als ik een lege koffer had gehad, had ik het wel geweten 😀

 

In Akihabara zijn we eerst gaan kijken bij een winkeltje dat op één verdieping alleen maar Gundam figuurtjes verkocht en op elke verdieping weer andere anime figuurtjes. Glazen vitrines vol. Compleet in elkaar te zetten Gundams, maar ook onderdeeltjes, mini Gundams en door hobbyisten in elkaar gezette en geschilderde Gundams. Steph heeft er een tijdje als een kind in een snoepwinkel rondgewandeld. Uiteindelijk toch geen Gundam gekocht.

IMG_3504

Uiteraard staan er in Akihabara ook weer duizenden gachapon machines.

IMG_0045.JPG

Ook vond ik hier een standje dat taiyaki verkocht! Verse! Met rode bonen vulling! Warm! Nondeju wat was dat lekker! En bij deze bestempeld tot mijn lievelingseten.

IMG_0284.JPG

Het was inmiddels rond vieren en dus zijn we terug gegaan naar Nishi Shinjuku om de koffers op te halen. We dachten: he lekker, op tijd! Terug van onze Airbnb namen we de trein naar Shinjuku station, omdat daar de JR Yamanote lijn vertrok die zou stoppen op Shin-Okubo station, waar het 9Hours hotel lag.

metro548.jpg

Met koffers de metro in, is sowieso kut, want er zijn niet overal roltrappen of liften. Nog eens extra kut werd het op Shinjuku station, een wirwar van gangen, perrons, IC-poortjes (de poortjes waarje incheckt), looprichtingen die elkaar kruisen en maatschappijen die samenkomen en ooit bijgebouwde gangen. Als je moe en hongerig bent en je moet overstappen op Shinjuku station: beware!

Uiteindelijk vonden we met een soort getekende plattegrond, met wat omlopen, wat roltrappen en een vriendelijke metro medewerker de JR Yamanote lijn. We waren bijna een uur verder!

De Yamanota lijn was stervensdruk, want we zaten middenin de spits. Met die hele meute (gelukkig waren het twee stations) stapten we uit bij Shin-Okubo station. Koreatown. Een wijk met ontzettend veel K-Pop winkels (Koreaanse pop/boyband achtige muziek) en Koreaanse winkeltjes. Helaas wilde met ons en onze koffers ook een enorme meute het station uit. En de smalle stoepen van Shin-Okubu op. Zo ging het enorm traag sjokkend voort totdat we het 9Hours hotel in het vizier kregen. Thank god!

Het 9Hours hotel was van buiten een gewoon betonnen gebouw waarvan alleen de lift op de begane grond zat. Het grote 9H-logo stond herkenbaar op de top van het gebouw.

De receptie zat op de achtste verdieping, waar je ook meteen uitkeek over een prachtig deel van de stad. Het was er een oase van rust tegenover de drukte op straat. Het hele hotel is heel minimalistisch ingericht en de slaapafdelingen zijn stricht gescheiden. Je betaalt per (slaap)’pod’ ongeveer 50 euro en daarvoor krijg je ook een zwarte pyjama, tandenborstel en tandpasta, slofjes en handdoeken.

9h9hb

Mannen en vrouwen slapen apart, op aparte afdelingen. Zo zat Steph op de 4e verdieping en ik op de zesde. De pods lijken klein, maar je kunt er volledig rechtop in zitten en languit liggen. Je hebt twee koofjes om spullen in te leggen en je hebt een USB-poort om je telefoon op te laden. Met een gordijntje kun je je privacy bewaren en je licht kun je dimmen tot een prachtig zacht schijnsel.

9ha.jpg

Steph had wat last van snurkers op zijn afdeling, ik niet. Vrouwen maken minder geluid, denk ik.

De badruimte (gezamelijk) was voorzien van een flink aantal hele fijne douches, gratis shampoo, conditioner & bodywash en een mooie kapspiegel om je haar of make-up te doen. Ik heb er heerlijk gedoucht.

 

 

Waar laat je je spullen dan, denk je? Je krijgt bij het inchecken een keycard waarmee je een eigen kluisje krijgt, groot genoeg voor een flinke koffer en ook je kleding en schoenen kun je daar kwijt. Tussen 10 en 13 uur (meen ik) mag je niet in de podruimte komen, omdat ze er dan schoonmaken.

Er is een grote gezamelijke ruimte met prachtig uitzicht, een soort betonnen plateau met een tapijtje overheen waar je kunt zitten of liggen, lange tafels om aan te werken met je laptop of privé hoekjes waar je kunt bellen en ik zag ook iemand gewoon zijn opgewarmde bakje ramen eten aan de lange tafel. Iedereen hield zijn volume redelijk laag en dus was de sfeer er aangenaam, zowel ’s avonds als ’s ochtends.

We hebben onze spullen dus eerst gestald en zijn, na allebei even proefgelegen te hebben in onze pod en bij te zijn gekomen van de reis, Koreatown ingegaan.

IMG_0111.JPG

Het was overal gezellig, mensen zaten lekker te eten en te drinken, maar we zagen wel dat er nergens meer echt plek was. Toen we een hoek omliepen, zagen we een klein Koreaans cafeetje waar niemand zat. Daar zijn we dus gaan zitten, met onze neuzen naar buiten gericht, omdat er buiten van alles gebeurde. Er was een soort parkeerplaats en een slagboom en een mannetje leidde continue mensen langs de slagboom. Uiteraard zat er ook een Don Quijote met een gigantische rij wasmiddelen en fietsen buiten gestald en een gigantische neon op het dak.

donq.jpg

Bij deze Koreaan hebben ik eerst twee karafjes saké buit gemaakt en Steph twee biertjes waar we lollig van werden omdat we nog niet zoveel gegeten hadden en daarna hebben we niet supergoede, maar wel voedzame sushi gegeten en soort pittige koolrabi op zijn Koreaans.

IMG_3572

Hierna bleven we lollig en dus gingen we naar Don Quijote. Plotseling waren alle kleurtjes extra kleurig, waren alle spullen nog leuker en was er een Japanse kattenreclame voor kattensnacks op een tv-tje die extra lollig was en vergaapten we ons aan de tienduizend soorten Kit Kat in de winkel 😛

 

De 4 Liter flessen Whiskey waren ook bijzonder lollig 😛 Toch maar niet gedaan.

don.jpg

Het was vreemd om weer terug te gaan en na een tijdje weer afscheid te moeten nemen. We zouden apart slapen, op andere verdiepingen. Maar een belevenis was het zeker! En als het in een capsulehotel moest, dan zeker dit hotel, want het was superverzorgd en exact zoals ik van tevoren had verwacht. We hielden continue contact via whatsapp tot we in slaap vielen rond 11 uur.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s