Massatoerisme, invasie van de huurkimono’s en unwinden met kakigori

Op dag drie besloten we de grote toeristen trekpleister van Tokyo te gaan bezoeken, in Asakusa: de Senso-ji tempel, de oudste tempel van Tokyo . Deze lag ongeveer 20 minuutjes met de metro vanaf Nashi Shinjuku af en we deden dit via Ginza.

tokyo4534.jpg

Aangezien het een gewone werkdag was, zaten we samen in de metro met Japanners die op weg naar hun werk waren, waarvan ook enkelen slapend. Het schijnt gebruikelijk te zijn om met je collega’s te gaan zuipen na het werk, en de volgende dag moeten ze weer hard aan het werk, dus ze zullen af en toe gesloopt zijn. Het leven van de werkende Japanner gaat zeker niet altijd over rozen.

tokyo3111

Ook zien ze er altijd onberispelijk uit. Strak in het pak, gepoetste schoenen, gekamd haar (vrouwen in een staartje en/of niet te lang), en je kunt ze bijna nooit betrappen op een zweetlucht. Geen piercings, baarden en/of gezichtsbeharing zie je maar zelden en gekleurd haar en tunnels zie je alleen bij alternatieve Japanners die er toch écht wel zijn (maar misschien meer in Shimokitazawa of Harajuku). Toch veroordeelt de Japanner jou niet als je er anders uitziet: ze accepteren jou als Gaijin: de buitenlander die op bezoek komt en zolang je maar rekening met hen houdt en geen overlast bezorgt, zullen ze je niet veroordelen. Ik weet niet hoe dat is als je langer in Japan woont.

Toen we Asakusa station uitstapten, begon daar ook meteen het toerisme, het was duidelijk een populair gebied. Op straat liepen Riksha-dragers met gigantisch gespierde benen en een geplastificeerde kaart die je probeerden uit te leggen hoe de gemiddelde toerist zijn rondje doet en wat zij je kunnen bieden. Maar ik vind het sneu om een Japanner, zelfs als hij gespierde benen heeft, mijn Europese zware lijf te laten tillen.

Als eerste deden we het tourist information center aan: een Youtube tip om een mooi gratis uitzicht over Nakamise Dori en de Senso ji tempel te hebben. Een mooi rustpuntje en ook een mooie mogelijkheid om weer naar de wc te gaan 😛 Je kunt bovenop het tourist center zelfs iets drinken en eten als je zou willen.

IMG_9777.JPG

Hierna onder de grote poort door, die prachtig beschilderd was. Hier begon het al met de drukte en de mensen die een selfie wilden met de poort op de achtergrond. Toegegeven: het is wel een mooie poort en een heel bekend beeld. Sommige mensen die langslopen bewogen de lantaarn: ik heb geen idee waar dit gebaar voor staat.

IMG_9781.JPG

Hierna begint meteen de winkelstraat Nakamise dori. Helemaal aan het einde van de lange Nakamise dori, waar je geweldige souvenirs kunt vinden en lekker eten, ligt de Senso-ji tempel. Helaas vonden we beide de Nakamise dori extreem druk en vol mensen.

IMG_9820

Niet fijn om rustig rond te kijken naar lekker eten (gepofte kastanjes, taiyaki, etc.) en mooie dingen en dus liepen we om Nakamise dori heen naar Senso ji, waar het helaas ook erg druk was. We kregen het er benauwd van en dus liepen we mooie zijstraatjes van Senso-ji in.

Denbouin street is er zo een, in de oude Edo style. Je hebt er typisch traditionele winkeltjes waar ze slippers, yakuta’s, kimono’s en Japanse teensokken verkopen, er staan plexiglazen boxen waar je een papiertje met een fortune kunt trekken en ze hebben uiteraard koelkastmagneten.

IMG_9819.JPG

Ook troffen we hier de kimono rental winkeltjes aan en dat merkte je, want er liepen veel Japanners in rental kimono rond de tempel. Ook de mannen en soms zelfs complete gezinnen in gehuurde kleding.

Steph liep hier heerlijk relaxed met onze Dji Osmo te filmen en ik keek ook om me heen, zonder gestoord te worden door horden mensen.

tokyo9786.jpg

In een zijstraatje stond ineens een prachtige poort en was er een tempel verstopt: de Chingodo tempel. Hier had ik mijn eerste kennismaking met de Tanuki: een soort afgod beeldje van een wasbeer met een beetje een vreemde glimlach om zijn mondje, grote ogen en sommigen hebben een dik buikje, een piemel en tietjes. Een beeldje wat ik later heel veel tegen zou komen bij menig huisje en restaurant. Stenen/aardewerken beeldversies van deze tanuki zijn duur omdat ze geluk zouden brengen (en bij restaurants voor wealth).

Ook stond er een vrouwtje met kleinere beeldjes/poppetjes omheen: ze lijkt een tepel in haar hand te hebben:

tokyo9818

Al met al een rustige plaats om even te genieten en je kunt ook een wensje en een gebed doen. De reviews over deze plaats op Tripadvisor zijn best lollig.

Hierna nog veel meer prachtige zijstraatjes, heerlijk rustig, geen kip te bekennen en we hadden moeite om niet volledig te detouren omdat we zo genoten van hoe eigenzinnig elk straatje eruit zag en elk straatje had ook weer een nieuw zijtraatje dat er even betoverend uitzag.

tokyo3371.jpg

 

 

 

IMG_9817.JPG

tokyo9795tokyo9796

Ook troffen we hier onze eerste Don Quijote. Hier maakten we kennis met de grote hoeveelheid MEUK die ze hebben, de drang en de verwondering die je krijgt om de meest onzinnige souvenirs, snoep en handigheidjes in je mandje te gooien, de schreeuwerige en kleurige reclames, spullen waarvan je niet wist dat ze bestonden of je ze nodig had, etc.

Steph werd na een tijdje gek van me: ik veranderde in een consumerende gek in de Don Quijote. We vonden uiteindelijk onze eerste kennismaking toch een beetje prijzig en vertrokken met niks.

Aan de zijkant van de Don Quijote stonden gachapon: ik wilde er eindelijk eentje proberen. Mijn eerste poging faalde meteen: er kwam niks uit. Of de gachapon was leeg of kapot, we’ll never know.

 

Via nog meer prachtige, rustige zijstraatjes kwamen we uiteindelijk bij de zijkant van de Senso ji tempel zelf uit. Hier hebben we even uitgerust met een broodje en wat drinken. Ik voerde een bietsende duif. Iets later zag ik een bordje: niet de duiven voeren 😛 Rondom ons wederom veel huurkimono-gezinnen, mensen met selfiesticks die met de Senso-ji op de foto wilden, mensen die een statief met telefoon erop meezeulden en zakenmannen die kwamen kijken in hun lunchpauze.

Ik ben zelfs nog in de tempel zelf geklommen waar ik iets heiligs verwachtte, maar vreemd genoeg zat er in de tempel een verzameling souvenirwinkeltjes, winkeltjes met sieraden en heilige/gelukszakjes en veel kasten om je fortune te trekken. Dit laatste wilde ik zelf in ieder geval ook nog één keer doen en dus deden we dit iets lager gelegen op het terrein, waar nog een poort staat en ook een grote bak zand met allemaal wierookstokjes in waar mensen de rook naar zich toe wapperden.

IMG_9811

Je gooit uiteraard ¥100,- in een gleuf (fortune costs money!). Daarna pak je een grote metalen zeshoekige bus met een klein gat die je heen en weer rammelt. Daarin zitten houten stokjes. Geloof je dat de tijd rijp is, dan laat je een stokje uit het gat glijden. Op dat stokje staat een Japans tekentje. Je hebt vervolgens allemaal laatjes in een grote houten kast, in het Japans met corresponderende tekens. Uit het juiste laatje haalt je vervolgens je ‘fortune’. De fortune is zowel in het Japans, Chinees als Engels.

IMG_9823.JPG

Indien je een bad fortune trekt, kun je deze achterlaten op een rek. Het leek me wel leuk zo’n prachtig fortune papiertje in mijn reisboekje te hebben, maar ik vond het een beetje griezelig dat er een trip werd genoemd in de fortune en dus heb ik hem aan het rek gehangen bij de andere bad fortunes, geknoopt.

IMG_9808

Hierna zijn we rechts langs de Senso ji tempel gelopen, weer een zijstraat in.

tokyo9824.jpg

Veel winkeltjes hier en enkele restaurants. Tot we op een gegeven moment een heel ingetogen zaakje zagen met een zelfgeschilderd bord voor de deur en een prijslijst.

We herkenden de schildering als kakigori! Een van de dingen op onze bucketlist. Kakigori is een soort schaafijs en als topping kun je de meest heerlijke smaken krijgen. Het schaafijs wordt geperst met een typisch apparaat:

tokyo9827.jpg

We vonden het allebei best griezelig, want de naam van het restaurant was volledig in het Japans, maar hun prijslijst was wel gedeeltelijk in het Engels en de prijzen voor de kakigori waren heel redelijk.

Binnen was het een oase van rust en ‘zen’. Ongeschilderde of blank gelakte houten tafels en stoelen en wanden en alleen Japanse teksten aan de muur. In de keuken stond een Japanse kok die het ijs schaafde en de zoete Japanse bonensmurrie klaarmaakte. Want dat we die erbij wilden, was zeker! We waren enthousiast gemaakt door Kantaro, sweettooth salaryman, een serie je kunt volgen op Netflix en een prachtig beeld geeft van Tokyo en de lekkernijen die je er kunt krijgen. Door die serie zijn we meer gaan houden van Tokyo en hebben we een wensenlijstje gemaakt met eten wat we in Europa niet hebben.

nothing-is-as-steaming-hot

(Kantaro)

Steph koos voor een frambozen kakigori met bonenpasta erbij en ik nam een matcha kakigori met bonenpasta. We kregen als een soort voorafje een heel pittig soort thee en een warm handdoekje om ons handen schoon te maken. We genoten allebei van dat soort kleine details en zorg. Ook van de servering op een soort leisteentje en het bakje onder het lepeltje.

tokyo9830kakigori3387

We hebben elkaar continue aangekeken en we voelden ons heel fijn in dat rustige zaakje waar we even een moment van rust hadden om te genieten van onze kakigori. Ik weet nog altijd niet hoe het zaakje heet trouwens. Ik krijg de tekst op de gevel niet vertaald in Google translate en kan de straat niet meer terug vinden op Google maps.

tokyo9836

We zijn verder deze straat ingelopen, troffen daar veel katten- en huisdieren gerelateerde winkeltjes aan (zelfs kattenbrokken in allerlei smaken)  en stuitten daarna op een winkeltje wat allemaal stoffen verkocht en een hele bak gachapon apparaten had staan, allemaal met katten thema.

IMG_9843.JPG

Ik wilde een hoedje voor Loki scoren, maar had niet genoeg losse yens bij me. er stond in het Engels dat je bovenaan kon wisselen. Ik liep naar boven en trof een leeg winkeltje. Ik wilde alweer naar beneden lopen toen het mannetje, de eigenaar, net terug kwam, hij had een boodschap gedaan. Wederom zo goed van vertrouwen.. wonderlijk.

tokyo9832

Ik wisselde yens om en scoorde voor Loki een Halloween hoedje. Aan het einde van het straatje was nog een ‘My neighbor totoro’ winkeltje en ook hier heb ik even gekeken. Helaas vond ik alles hier erg duur.

buig3388.jpg

Omdat we vlakbij het station waren, zijn we daar weer op de metro gestapt richting Roppongi, met de Hibiya line. Ik zag hier een Cinnabun toen ik het station uitstapte! Better call saul-vibes!

Daar hebben ook we de grote spin ‘Mamman’ van Louise Bourgeois bekeken (en haar eieren.. kill it before it lays eggs) . Heerlijk spooky.

tokyo9849.jpg

IMG_9854.JPG

We zijn daarna op zoek gegaan naar iets te eten, maar dat was nog niet zo makkelijk in de omgeving van Roppongi hills. Uiteindelijk herinnerde ik me dat Paulofromtokyo hier een aanrader had: het Café 8 restaurant. Het zat aan een niet al te drukke straat tegenover een heel duur hotel en je moest eerst een trapje op. We waren een beetje vroeg: het zal rond de 3 a 4 uur zijn geweest, maar we besloten alvast maar te gaan dineren. Er was verder geen hond te bekennen, dus ik dacht al dat het restaurant niet het juiste was. Ietwat later kwamen er twee andere mensen bij.

De inrichting was best bijzonder. Het was een Chinees restaurant en misschien waren die boeddhistisch, want ze hadden overal tieten, lullen en kutjes aan de muur hangen. Als een soort teken van vruchtbaarheid misschien. Daartussen hing dan de Halloween versiering.

BIDW6816.JPG

cafe83394.jpg

De kaart was enorm, er was bizar veel keus. De prijzen waren best goed te noemen. We namen in ieder geval allebei een cocktail. Daarnaast nam Steph een soort gerecht dat leek op babi pangang met poedersuiker en ik een gerecht met rund en steamed buns. Erg veel buns die ik amper opkreeg. Maar het eten was heerlijk en we hadden een geweldig uitzicht over Roppongi!

 

We hebben heerlijk gegeten, daarna nog een toetje gedeeld en genoten van de aparte playlist met allerlei Spaanse muziek. Op de wc was de wc-bril heerlijk verwarmd. Op straat zagen we de eerste Marikart-karts voorbij komen.

We zijn hierna terug gegaan naar Nishi shinjuku, hebben bij de Seven eleven one cup sake glaasjes ingeslagen, eten en mochi. We hadden allebei vermoeide voetjes en behoefte aan rust. Tevens de laatste avond in deze mooie Airbnb. Ik zou het fijne rustige buurtje gaan missen. Morgen zouden we oververhuizen naar het 9Hours capsule hotel. Door een foutje tijdens het boeken van onze Airbnb (te kort geboekt) hadden we één overnachting om te overbruggen en een capsule hotel stond sowieso al op de bucketlist!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s