Terceira dag 2 – grotten, zee en uitzichten

Op dag 2 in Terceira hebben we wederom redelijk rustig aan gedaan. Voor onze doen, that is. We begonnen met een ontbijtje in het hotel. Erg uitgebreid en voorzien van veel lokale specialiteiten zoals de Donna Amelia (een soort klein mierzoet cakeje met poedersuiker erop en een soort zachte speculaassmaak) en de quiejada. Ik heb er stiekem best veel gegeten 😛

terc8626

Na het ontbijtje zijn we de hotelgym gaan verkennen. Die was uitgebreider dan alle fitnesszaaltjes ervoor en we wensten dat we hier nog langer hadden kunnen blijven. Het was een niet al te groot zaaltje, maar het stond helemaal vol met kwalitatief hoogwaardig Technogym spul, en ook apparaten die onze eigen Basic Fit niet heeft. Ook liep er een knakker rond die je in de gaten hield, dus volledig onbegeleid was het ook niet. Je zag ook verschillende mensen met een schemaatje lopen. We hebben 50 minuten lekker geknald, iets wat we hadden gemist.

Na douchen en aankleden zijn we weer in de brute Nissan Xtrail gestapt en zijn we richting het schiereilandje vastgeplakt aan Angro do Heroismo gereden: Reserva Florestal de Recreio do Monte do Brasil. We reden een stuk en stonden toen ineens in een soort fort met een slagboom en bewapende militairen 😀 We zijn maar omgekeerd. Je kunt daar wel hiken, geloof ik, maar met de auto komen lukt niet. En dus zijn we maar omgekeerd. Op naar de westzijde van het eiland om een paar mooie vistapoint te zoeken.

terc1871terc1876

Onderweg kwamen we dit leegstaande pand tegen, een oude fabriek. In het linkerpand was een open duivenhotel 😉

We kwamen ook langs een stierenvechtarena gereden. Ze doen hier aan een humanere vorm van stierenvechten, al zit nog steeds geen enkele stier op zo’n gevecht te wachten, denk ik. Ze worden hier na een gevecht in ieder geval niet gedood en worden weer lekker terug in de wei gelaten.

De weg naar onze eerste stop was prachtig en liet ons weer zien hoe anders Terceira is. Een rijker eiland, de huizen mooi opgeknapt en geschilderd (dichtbij Angro do Heroismo in ieder geval) en wat meer rijkere, gated huizen met dikke palmen.

Onze eerste stop was een afgelegen vistapoint in het ‘stadje’ Santa Barbara: Miradouro do Santa Barbara. Op het eerste oog een doodnormaal vistapoint. Er zat een stelletje op de muur die uitkeek op het water. Je had nog wat picknicktafeltjes en kinderspeeltoestellen (leeg) en een weg naar rechts. We liepen naar rechts om te kijken wat er te zien was. Een pad leidde omlaag, tot we bij een rotsformatie stonden. We liepen omlaag en liepen een soort Escherachtig trappenstelsel in. Heel vet. En er was niemand!

terc1890terc1895

terc1283

Elke keer als je dacht dat er geen weg verder was, was er weer een nieuwe trap naar beneden totdat je uiteindelijk bij een berg grote rotsen vlakbij het water uitkwam. Geen relingen, dus je moest echt wel oppassen langs de kust.

IMG_8672

Ietsje verder was een Ragged point achtig, verlaten plekje waar je met je voetjes de zee in kon. De zee was er ruig en het zand zwart. Er was nog steeds niemand te bekennen. Heerlijk.

IMG_1431

Bij het verlaten van het miradouro stonden er twee vrouwen van middelbare leeftijd die net in hun autootje wilden vertrekken. Steph zag ze elkaar aanstoten toen ze Steph in z’n witte wifebeater zagen. Ze reden achteruit met hun autootje en knalden tegen een muurtje aan 😀 .

terc1912b.jpg

Na dit uitzichtpunt zijn we naar de volgende gegaan: Ponte Serrata. Er zou een vuurtoren staan. Een prachtig bosrijke weg leidde ons naartoe, maar de vuurtoren leek een soort zielige replica achter een hek. Dus reden we door tussen de prachtige bomen door. Daarna werd het landschap ruig, vulkaansteenrijk en kwamen we bij het eindpunt aan: een parkeerplaatsje dat uitkeek op het water. Eindelijk ook een goede plek om de Nissan op de foto te zetten.

tercnissan.jpg

Achter de Nissan lag een stukje verderop een broedplaats van vogels, waar je niet verder mocht lopen. Ik las dat er verschillende Terceiranen hier regelmatig kwamen om vuilnis op te ruimen en woekerend onkruid weg te halen. Goed bezig 🙂

We hadden het weer zo ontzettend getroffen met het weer. Het was heerlijk warm en het zonnetje scheen. We liepen de asfaltweg af naar beneden. Daar was een apart vistapoint met witgeschilderde lijnen, dat Miradouro da Ponta do Queimado heette. Je keek uit over het water en aan je rechterzijde een grote klif.

terc1925terc1929terc1930

Hier hebben we ook even een broodje gegeten, rechargen voor de komende avonturen.

terc1932terc1935

We besloten ook om half 3 naar Algar de Carvao te gaan, de grot die gisteren nog gesloten was. Daardoor hadden we wat tijd te doden. Het was rond twaalven en dus besloten we richting het hoogste punt van Terceira te rijden, de Serra de Santa Barbara. Oe, wat kwam de Nissan hier weer van pas! We zaten al vrij hoog, maar de weg richting dit punt ging redelijk steil en met haarspeldbochten omhoog. Het hoogste punt ligt op 1021m en dan kun je het hele eiland overzien. Het was er met vlagen mistig, maar de wolken dreven ook weer snel weg.

terc1953.jpg

Best een aparte gewaarwording op dat punt. Er stond een leegstaand pand, wat denk ik ooit een energiecentrale is geweest. Rondom dat verlaten pand stonden grote zendmasten, wat de goede 4G ontvangst op het eiland verklaarde.

terc1970.jpg

Het was rond tweeën en ik besloot nog snel een stukje verderop te lopen, naar weer een mooi uitzichtpunt. Helaas zat er net iemand achter een oud elektriciteitshuisje te kakken. Nooooo 😛 Ik deed net alsof ik niks gezien had.

Het uitzicht aan de andere kant was ook erg mooi en je kon zelfs een pad naar beneden volgen (niet gedaan).

IMG_1376IMG_1405

Daarna reden we richting Algar do Carvao, ongeveer 16km verderop (afstanden van niks, ook op dit eiland). De grot was net open en er stonden gelukkig nog geen busladingen toeristen (na ons wel). De entree was 3,- en ze hadden informatiefoldertjes in heeeel veel talen, zelfs in het Nederlands. Had zelfs het idee dat de dame bij de kassa Nederlandse was (en normaal begeleide tours deed).

terc8705

We mochten een deur door, een lange galmende gang naar beneden en toen stonden we ineens in het voorste gedeelte van de grot! Een ingestorte krater/kraterpijp waar prachtige varens, mossen en laurier in zijn gaan groeien en je dus gewoon naar buiten kunt kijken. We keken onze ogen uit.

terc2011terc1988terc1985

Je kunt een stukje naar beneden lopen waar nog een uitzichtpunt de diepte in is. Normaal kun je daar naar beneden, maar de trap was nat/glad en afgesloten. Ik weet nog steeds niet waarom. Erg ver door konden we dus ook niet, dus zijn we vrij snel weer omgekeerd. Jammer, maar het uitzicht aan het voorste deel was echt al magisch!

terc2003

Na Algar do Carvao, plassen op een heel raar ruikende wc en een paar Kras-medereizigers een tip geven over Algar do Carvao (“doen!”) reden we naar de Noordkant van het eiland. Ik wilde graag naar Biscoitos, een van de natuurbaden van het eiland.

Het had een enorme parkeerplaats, een speeltuin voor kinderen, kraampjes waar locals fruit, snackjes en souvenirs verkochten en openbare toiletten. We zochten een plekje op het beton om ons kleedje neer te leggen. Wéér kwam het dekentje ontzettend van pas. We hadden ook de handdoeken van het hotel mee, grote bandhanddoeken.

terc1411

Biscoitos was eigenlijk groter dan alle Piscinas Naturais die we daarvoor hadden gezien. Meer baden die met elkaar verbonden waren, en veel meer plekjes om te liggen.

We lagen een klein tijdje, toen er best veel toeristen (ik denk een buslading) aankwam en foto’s nam van de mooie baden. Toen bleek pas hoe gunstig ons plekje was in het hoekje wat we hadden gekozen, in een inham bij een rotsje, uit de wind en met rondom zicht op alle baden (en op je spullen als je even in de baden lag).

We zijn dan ook samen lekker een van de baden ingelopen, hebben een poging tot zwemmen gedaan (er waren best veel onverwachte obstakels waardoor je geen lange stukken achtereen kon zwemmen) en we hadden de GoPro meegenomen (maakte die zichzelf ook nog eens nuttig!). Ik sneed mijn teen nog open aan een scherpe rots. Niks ernstigs.

terc0002terc0004

Het water was erg helder, er zwommen wat visjes rond en er waren meer kijkers dan mensen die echt het water probeerden. We hebben daarna nog lekker een tijdje van de zon genoten, want in ons hoekje lagen we prima. Ook een mooie afsluiter van de toerdag.

We zijn terug gereden over de mooie toeristische route langs Furnas do Enxofre. We besloten die avond in het hotel te eten, waar er wederom een goede a la carte menukaart was en we drie toetjes hebben besteld als afsluiter 😛 (waarvan één een baksteen met pindaijs en een bekroonde toetje (beste van de Azoren van 2016 oid)

IMG_8766

Goed, we waren het er wel volledig over eens dat we hier eigenlijk helemaal niet weg wilden. En ook zeker niet die vette Nissan Xtrail inleveren. Zelfs Terceira als eiland om misschien ooit te gaan wonen, zagen we wel zitten. Met een beetje een zwaar hart stonden we dus de volgende morgen op. Alle bagage paste nog in de koffer (van vakanties van meer dan twee weken leer je slimmer te pakken; tenslotte heb je geen 4 paar schoenen of vier jasjes nodig) en we konden zelfs nog anijs- en honinglikeur meenemen zonder over de 20kg heen te gaan.

We vertrokken opnieuw naar Lajes airport aan de Oostkant van het eiland. Daar hebben we met tegenzin de Nissan Xtrail geparkeerd en zijn we gaan aansluiten in de rij bij Ilha verde, waar een deel van de Kras-buddies ook al was.

IMG_1482

De vlucht was weer in een Tui-vliegtuig en kwam uit Amsterdam! In Terceira droppen ze de eilandhoppers die in Terceira beginnen (kan ook, had ik gelezen), in São Miguel stappe vervolgens de mensen in die niet van dat eiland zijn afgeweest. Je moet daar een tijdje wachten, waarna de bagage van de Amsterdammers eruit geladen wordt en daarna kun je weer door. Onze terugvlucht duurde daar iets langer. Op de vlucht van Terceira naar São Miguel zaten we bij de nooduitgang (onze eerste keer). Erg veel beenruimte (YAY!), maar je mocht je tas niet onder de stoel voor je leggen.

We werden weer met een busje naar het vliegtuig gebracht en toen we als allerlaatste uitstapten (stallen 😀 ) , waren we bijna in staat om gewoon terug te lopen en niet terug te gaan naar de vlucht. Maar goed, de bagage zat er al in…

In São Miguel stapten de Flow-gangers weer in. Dat duurde ff, want sommige van hen hadden begeleiding nodig en SATA bleek enkele van hen dubbelgeboekt te hebben. Toch konden we op tijd weg. Ditmaal weer met goed zicht op alle landschappen waar we overheen vlogen.

Ik heb na een paar uur vliegen de Noordkant van Spanje, Coruña onder me zien verdwijnen. Havens, stranden en vervolgens weer zee. Heel lang de kustlijn van Frankrijk, erg mooi en rustgevend om naar te kijken. We vlogen te ver van Parijs af, anders hadden we misschien de Eiffeltoren nog kunnen zien 😉

Vlakbij Nederland kregen we te horen dat het weer niet echt denderend was daar en dat merkte je inderdaad meteen in de bewolking. Wel apart was het daardoor om verlichte kassen in het Westland duidelijk te kunnen onderscheiden. Allemaal neonoranje lampjes.

We hebben nog een tijdje boven Rotterdam getaxied vanwege het weer. Ik was het met enkele Flow-ers eens die riepen: “Keer maar weer om!” 😛 Deprimerend weer voor een comeback! Uiteindelijk landden we vertraagd op de Polderbaan door de harde windstoten, na enkele cirkeltjes om Amsterdam Zuid, de Bijlmer en het Amsterdamse bos. Het regende ook en het was er koud. Blegh! Gelukkig werden we door Vince opgehaald en zo begon de terugreis weer, over de akelige rechte A2, waar natuurlijk een file stond… welcome back! Wanneer gaan we weer?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s