Faial dag 3 – Caldeira hike & Varadouro

Dag 3 op Faial besloten we de dag weer goed te beginnen in de houtje touwtje gym van het hotel, dit keer iets langer. Ik heb zelfs nog een stukje op de loopband hardgelopen, want de laatste hardlooptraining was alweer even geleden. Het gaf ons allebei een goed gevoel om weer zo de dag te beginnen.

Iets later in de ochtend hebben we weer dezelfde weg richting de Jardim botanico genomen, dit keer richting de Caldeira van Faial, een oude, ingestorte vulkaankrater waar je omheen kunt hiken/wandelen. Hij stond aangegeven in mijn prachtige, groene boekje, maar die heb je eigenlijk niet nodig, want er is geen zijpad de gapende leegte in oid. Het is 1 lange weg de krater om, dus er valt weinig te navigeren. Je kunt, meen ik, wel met een gids de krater in, maar ik heb het die dag niemand zien doen en heb ook nergens kunnen vinden hoe je dat regelt.

(het uitzicht vanaf het beginpunt is ook weer mooi ❤ )

36867769390_4ec189a9b4_o

We waren overigens weer goed voorbereid met Faialse kadetten met jam en kaas erop en Mr. Tom- repen (pindarepen) mee. We waren ook voorzien van een fles water. We besloten rechtsom te lopen (je kunt namelijk ook linksom, maar dan begin je iets grilliger). Het pad rechtsom begint vlak en leidt langs vele blauwe hortensia’s.

Soms menshoge struiken die ze, zo te zien, af en toe bijknippen zodat het een haagje wordt waar je doorheen kunt lopen. Van alle kanten heb je prachtig zicht op de Caldeira. Na ongeveer 2km krijg je al gauw de stukken waarbij je dichter tegen de rand loopt en soms alleen een struikje je scheidt van een gapende diepte. Best griezelig, maar enorm gaaf.

faial8089.jpg

Steph was me voortdurend aan het filmen, dus was ik aan het grappen en me aan het verstoppen achter struiken. Na een tijdje werden de stukken zo steil en het pad dun, dat ik hem vroeg om te stoppen met filmen en goed op het pad te letten 😀 . Wanneer er iemand van de andere kant langskwam, moest je ook even op een verhoging gaan staan om anderen langs te laten.

faial8545

Ik denk dat je na zo’n 2,5km weer enorm begint te klimmen, en dat voel je dan ook in je kuitjes. Er staat weer zo’n grote betonnen paal op het hoogste punt en daar pufte een Engelse familie uit die linksom was begonnen. Ook kwamen we verderop mensen tegen met Nordic walking stokken. Zelf liepen we lekker zorgeloos te denderen op onze schoentjes, ik zelfs op mijn normale Nikes.

36451248253_424d74c21a_o.jpg

Volgens de bordjes was de totale route (PRC4FAI) om de Caldeira zo’n 8km, maar mijn Garmin vond dat het maar 7,25km was. Na ons hikeje aten we weer een kadet bij een Mariahuisje en toen begon het ook meteen licht te miezeren. We hebben onze spulletjes ingepakt en bekeken wat we verder nog wilden zien.

Dat was niet heel veel, ik had me niet gigantisch verdiept in Faial en we hadden al mijn favoriete plekjes wel afgevinkt. Je hebt hier nog prachtige hikes, maar die zijn zo lang dat je er een hele dag mee bezig bent; die tijd hadden we niet. Ik besloot Steph dus te navigeren naar Varadouro, een natuurbad in zee. Dat was nog niet gemakkelijk, want ik dacht een shortcut te nemen over een B-weg waar we nog geweest waren. Helaas trok onze Clio dat niet, want het was ware dirtroad waar we overheen reden. Dus keerden we om en reden we netjes via Horta de A-weg weer op richting Varadouro.

IMG_0957.JPG

Het was erg rustig bij Varadouro, want niet zo gigantisch warm. Het was een apart soort rotsduin waar men een pad doorheen had gelegd van beton, waar je kon liggen op het beton of of een vlonder van hout en waar verschillende soorten baden waren.

Een pierenbadje, een wat groter omheind bad waar een klein bruggetje overheen liep en waar elke keer, door een soort poortje met een rooster ervoor, vers zeewater binnengolfde, bewaakt door twee lifeguards en 1 gigantisch ruig en klotsend zeebad, bereikbaar met een trappetje. Het golfde zo heen en weer dat ik er niet in durfde te stappen, uit angst tegen de wand van de kust aan te slaan.

In het andere badje was het rustiger en speelden twee lokale jongetjes met de verse zeeinlaat, die door zijn rooster een soort golfslagbad werd. Dit bad was bij de trappen een stuk minder glad, dus kon ik er makkelijker inlopen. Er dreef her en der een krabbetje en er zwommen weer visjes in scholen rond. Ook heb ik een tijdje verstoppertje gespeeld met een zwart krabbetje met grote zwarte oogjes die zich verschool achter een rotswandje. Steph bleef aan de kant zitten op ons kleedje, want had zijn zwembroek niet mee. Er waren ook nog twee Duitse bejaarden die het bad ook uitprobeerden.

Op ons ritje terug naar het hotel terug en eigenlijk alle dagen op Faial is het ons wel opgevallen dat Faial geen welstandscommissie heeft en dat dat eigenlijk alleen maar goed is. Veel mensen hebben hun huizen hier een tof kleurtje gegeven, zoals roze, lila, groen, blauw, geel. Dat staat ook heel vrolijk.

Sowieso is de sfeer op dit eiland ontspannen. Mensen lopen ook makkelijker op straat, langs de straat, zelfs langs de grote A-weg. Ik vermoed ook dat mensen hier eerder een wandeling maken voor een boodschapje omdat de afstanden niet zo groot zijn. Diertjes zoals katten, kippen en koeien lopen of staan langs de weg, en je remt er ook vanzelf voor af. We zijn, behalve op São Miguel, weinig wegpiraten tegengekomen, dus hopelijk blijft dat ook nog even zo. Alles duidt erop dat mensen hier geen stress kennen.

faial1812.jpg

’s Avonds hebben we wéér gegeten in het hotel omdat we de filet mignon zo lekker vonden en geen zin hadden in een nieuwe zoektocht naar eten. Het restaurant stelde weer niet teleur!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s