Faial – dag 2

Ook in het Azoris Faial Garden hotel was het ontbijt goed te doen, evenals de kamer. We hadden twee grote bedden en een flinke ruimte. Ik besloot niets meer in de kast te hangen, want was een van mijn zwarte sportbroeken vergeten in Pico nadat ik hem te drogen had gehangen in een van de kasten.

Dit hotel had ook een fitnessruimte en dus besloten we die te proberen. Je had een mooi uitzicht op de haven en vlakbij was ook het zwembad, maar in Faial was het iets minder warm dan op Pico (ongeveer 23 graden). In de ruimte zelf was het wel weer vrij warm, er was geen airco en toch hebben we ongeveer 30 minuutjes oefeningen kunnen doen met dumbbells en een all in 1-apparaat wat licht krakkemikkig was. Toch fijn na een aantal dagen geen krachttraining gedaan te hebben, al drukte Steph zichzelf wel netjes elke ochtend op ❤ .

IMG_0691

We besloten daarna onze roadtrip van die dag te beginnen op de botanische tuin van Faial. Ik had gelezen dat ook die drakenbloedbomen had. We bereikten het door een wirwar van straatjes in het centrum waar je door veel eenrichtingsverkeer veel verboden in te rijden-borden had. Faial telde ook veel kerkjes in het centrum.

faial8462.jpg

Bij de botanische tuin (entree: 3,50) kocht ik een boekje over de geosites van alle eilanden voor maar E1,- en daarna werden we door een vriendelijke man uitgenodigd voor een soort powerpoint presentatie van 10 minuten. We begonnen die licht sceptisch, maar het was een heel interessante presentatie over het hoe en waarom van de botanische tuin, hoe de stichting erachter zorgt dat bijna uitgestorven rassen bloemen en planten door middel van zaden opslaan, opnieuw cultiveren en planten, en woekerende soorten kappen en verwijderen, behouden blijven.

Ook had een familie een heel stel orchideeën gedoneerd aan de tuin, maar weinig daarvan stonden nog in de bloei, ze stonden in een aparte kas (en misschien zijn dat ook wel die vage banaanachtige planten die je hieronder ziet)

faial1684faial1688faial1689

Insiderjoke 😉

faial1690faial1698faial1702

Deze tuin had ongeveer 2 of 3 drakenbloedbomen staan, maar niet zo groot als de exemplaren op Pico. Voor de rest hebben we ons verwonderd over alle, in Nederland vrij verkrijgbare, tuinkruiden, zoals munt, peterselie, en het as van het kwaad: koriander 😀

Na de botanische tuin zijn we richting het schiereilandje links van ons hotel gereden: het heeft naar ik weet geen naam of die van het kleine baaitje waar we naartoe reden: Monte da Guia. Het weer betrok een beetje en was bewolkt. Dat zie je wel aan de foto’s die we op Faial gemaakt hebben, omdat ze een stuk minder kleurrijk zijn.

Bij Monte da Guia had je ook een mooi uitzicht over Horta en de haven. Steph vond er een wandelende tak die over zijn arm heen liep.

faial0716.jpg

We zijn op deze eilanden sowieso onze liefde voor rare beesten en reptielen gaan ontdekken. Misschien mede dankzij de avonturen van Sammie de Salamander in Monchique, die we met liefde motjes voerden. Ook op de Azoren wemelt het van de zwarte salamandertjes overal. We willen eigenlijk allebei wel graag een kameleon of salamander als volgende huisdier 😀

Na het schiereiland besloten we de rondweg te volgen naar Vulcão dos Capelinhos, een heerlijk postacalyptisch landschap met véél vulkaanzand. De hoofd/A-weg van Faial gaat het hele eiland over en leidt je langs de grillige vulkaanrotskusten, wederom veel kleine huisjes, zwerfkatjes en kippen die langs de weg lopen, felgekleurd geschilderd huisjes (maar niet zo fel als op Terceira, maar daarover later meer) en koetjes.

faial0745.jpg

Vulcão dos Capelinhos heeft van alle vulkanen op de Azoren de meest recente uitbarsting gehad, namelijk van 1957 tot 1958 (de vulkaan bleef nog een behoorlijk lange tijd puin en as sproeien). Enkele Azorianen hebben daarbij het leven gelaten, er is een dorpje verwoest en het eiland is er een zo’n 2,4km groter door geworden. Het volledige deel achter de vuurtoren, die ooit aan de kust stond, is door de eruptie ontstaan. Sindsdien staat ook de vuurtoren leeg.

faial8484.jpg

_MG_1745.JPG

Momenteel is er een heel mooi, ondergronds bezoekerscentrum bij de vuurtoren die er staat (en die je kunt bezoeken voor E1,- ) .  Je kunt vrij rondlopen rondom de vuurtoren en naar de vulkaankrater bovenop, al wordt je afgeraden de hogere punt van de vulkaan op te klimmen, vanwege landerosie, al zie ik dat menig hiker dat toch doet. Steph en ik hadden echter beide simpele sneakers aan, dus echt hiken zat er niet in.

We hebben hier niet de tentoonstelling in het bezoekerscentrum bezocht, wel de vuurtoren. Achteraf gezien was dat misschien toch boeiend geweest, gezien de recente geschiedenis van het eiland.

De omgeving is er ruig, er groeit bijna niets, het landschap is vervreemdend, de rotskust rauw, delen soms onbereikbaar door te hoge dieptes. Dit werd nog eens benadrukt door het sombere, grijze weer (toch was het niet koud). Ik vond ik het er indrukwekkend, net een maanlandschap. Een goede lokatie om een post-apocalyptische film op te nemen 😛

faial1756faial1767faial1768faial1774

Na het bezoekje zaten onze beider schoenen volledig vol met vulkaanzand overigens 😀 .

We hebben nog enkele vistapoints aangedaan totdat Steph honger kreeg. Daarna zijn we naar de Continente in Horta teruggereden en hebben een soort broodje met een lap vlees erop gegeten en boodschapjes gedaan. Ook hier weer de mogelijkheid om je het schompes te vreten aan zoete lekkernijen. Ik heb nog nooit eerder een chocoladetosti gezien!

’s Avond zijn we gaan slenteren in de haven van Horta. Er staat een groot fort wat totaal overgroeid is met klimop en dat nu volgens mij een restaurant is, en de haven is helemaal beschilderd door zeilers die ooit de haven aangedaan hebben, dit brengt schijnbaar voorspoed en geluk tijdens de reis. Ze noemen het eiland niet voor niets Sailer’s paradise. Ook best veel Nederlanders trouwens die een schilderijtje hadden achtergelaten, leuk om te zien. Al moesten we allebei gniffelen om de ‘Rapy’ boot 😛

De huizen oogden hier soms ook redelijk Zuid-Amerikaans of Cubaans, heel klassiek en dan toch die palmboom of bloemenstruik ernaast of een exotisch kleurtje. Het gele pandje hieronder stond te koop. Een deel van het dak miste. Het was ooit een coffeeshop geweest (Niet in de Nederlandse zin van ’t woord). Zie ik het binnenkort terug op ‘Ik vertrek’? Wie weet…

 

We aten een steak met banaan en knoflook en dronken een Pico-wijntje bij Kabem Todos, een tentje dat op het water uitkeek. De eigenaar was een beetje een rare snuiter, maar hij had wel lekkere toetjes. Een volledige maaltijd kostte hier wederom een stuk minder dan in Nederland. Onze horecaprijzen rijzen echt de pan uit, zo jammer. In het donker liepen we door de straatjes van Horta weer terug naar het hotel.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s