Pico – dag 3

We begonnen de dag goed! Na het ontbijt pakten we onze spulletjes en wilden net weglopen om foto’s te maken in de haven, toen twee oude mensjes duidelijk worstelden met de trap (de lift werkte uiteraard nog steeds niet). Ik gaf eerst de oude vrouw een hand, want ze had het moeilijk. Daarna nam Steph het van me over en begeleidde hij haar naar beneden, twee verdiepingen.

IMG_0552

In de haven stond nog een molentje en had iemand mooie muurschilderingen gemaakt op de kade. Ook had iemand een hoesje voor de boeien op de kade gehaakt, wat er schattig uitzag 😀 Zoiets zie je in Nederland wel eens om een lantaarnpaal of in Portugal om een boom heen.

pico1595pico1597pico1603

We checkten uit bij het hotel en stopten de koffers weer in de auto. Hierna besloten we de auto te pakken om naar het wijnmuseum (Museu do Vinho) te gaan. Niet omdat we zo gigantisch veel van wijn houden, maar omdat er onder andere één drakenbloedboom en een prachtig rood huisje stonden.

pico1658.jpg

Het museum lag echt maar een kilometer verderop, ook weer dichtbij de Cellabar, in een rustig straatje. Ook hier maar E4,- entree en daarna kon je naar eigen wens het terrein op.

We besloten dat netjes volgens de juiste volgorde te doen en stuitten toen op een best wel strak in elkaar gezet museum over de geschiedenis van Pico en zijn wijngaarden (de stenen muurtjes die je overal op het eiland ziet), hoe het vulkanische materiaal ervoor zorgt dat de warmte vastgehouden wordt (wat fijn is voor de druiven), hoe een wijngaard er hier vroeger uitgezien heeft, de mislukte oogsten, de soorten druiven die ze gebruikten en je kon aan bakken ingredienten ruiken (allen hadden lekkere zoete geurtjes). Best wel heel interessant en verklarend over hoe het eiland er nu uitziet!

IMG_0558.JPG

Daarna liepen we eindelijk richting de enorme, oude drakenbloedboom. Echt een pracht exemplaar en met vele kronkeltakken. Op geen enkel eiland staat een dergelijke grote en oude drakenbloedboom.

En hij was niet in zijn eentje, maar er stonden nog veel meer zusjes en broertjes om hem heen. Het museum had het dan ook liefdevol ‘Dragontree shrine’ genoemd. Een wens van Steph ging daarmee in vervulling.

Het grappige was dat de enige andere bezoekers van het museum een Nederlandse familie was met een klein ventje van ongeveer 2 jaar.

Ook prachtig was het rode huisje wat uitkeek over de wijngaard. Vanaf hier kon je Faial weer zien in de verte.

pico1658pico1665

Al met al een grote aanrader als je Pico bezoekt. Zeker als je meer wilt weten over hoe het eiland eruit ziet en wat de functie van de lavastenen muurtjes is.

pico1635.jpg

Na het museum besloten we richting de vulkaan Pico te rijden. Onderweg stond een Fransman te liften die we hebben opgepikt, onze eerste lifter ooit. Ik dacht dat hij wel een goed verhaal had en er waren weinig willige mensen die hem oppikten.

Een goed verhaal had-ie echter niet echt of onze werelden verschilden teveel. Hij was meer een backpacker die op low budget leefde en dat deden we deze vakantie niet echt. Ook niet eerder echt gedaan trouwens.

Hij had al enkele eilanden bezocht en kwam net van Faial en wilde nu naar Pico. Hij merkte overigens wel snel op dat we verkeerd reden, omdat ik weer eens een verkeerd ingevoerde lokatie op Waze aan het volgen was (Casa da Montanha was de bestemming, maar iemand vond dat dat aan de Oostkant van het eiland lag…).

Uiteindelijk vonden we het uitzichtpunt, tevens bezoekerscentrum over Pico en beginpunt van de 7 uur durende hike de berg op. De Fransman meende dat die maar 3 uur duurde, is de berg opgegaan zonder GPS (zoals wordt aangeraden) en we hebben hem niet meer gezien.

Vanaf dat punt was het prachtig foto’s nemen:

pico1668pico1670

De weg terug was weer steil omlaag, de diepte in en voorzien van menig genietend koetje op steile hellinkjes. Gelukkig kwamen we op de smalle paadjes geen tegenliggers tegen.

Verdere grote plannen hadden we niet echt, dus reden we naar het piscina naturais naast de Cella bar en hebben we daar heerlijk gezond en af en toe in het water gehangen. Het was rustig en we konden een plekje met een parasol pakken. Ook hier weer voornamelijk locals. Later kwam er een pasgetrouwd Nederlands stel (ze klonken Rotterdams) bij en een heel blekig Duits, wat ouder koppel die een rondje zwommen. We hebben hier de hele middag heerlijk rustig gezeten, ik ben ongemerkt verbrand op mijn kont en dij, en ik werkte mijn reisjournaal een beetje bij. We hadden ruim de tijd en voelden geen enkele haast.

IMG_8419pico8413

In het water schoten regelmatig kleine zwarte visjes om je heen. Ze leken op die visjes die eelt van je voet afknabbelen (heb zoiets nog nooit gedaan trouwens), maar ze waren vooral erg bangig.

Aan het eind van de middag, rond vijven, zijn we rustig de koffers gaan inchecken bij de havendouane. Er was zelfs nog tijd om een koelkastmagneetje van Pico te scoren bij de Whalewatching shop.

In de haven ook weer een gemêleerd gezelschap: locals, omaatjes die de oversteek maakten, enkele stellen van onze vlucht, veel Amerikanen in outdoor outfit en Engelsen. Er ging zelfs iemand op een brancard mee, misschien is het ziekenhuis in Horta beter dan in Madalena?

De ferry was snel in- en uitgeladen en we vonden een plekje op het bovendek. Het tochtje naar Faial duurde ongeveer 30 minuten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s