Pico – dag 2

Dag 2 op Pico zijn we toch weer vroeg opgestaan -vakantieritme- en hebben we ons gewaagd aan het Caravelas-ontbijt. Hier geen prefab pannekoekjes, maar selfmade met een hele nifty bakplaat waar je je beslag op kon mikken. Je kreeg er heel erg egale pannekoekjes van! Ook hier weer quiejada’s, brownies en andere lekkernijen om jezelf vet te mesten.

Met de Ford zijn we richting de linkerkant de grote weg op gereden. Achteraf gezien een omweg, maar mijn navigator Waze had Pico voor een groot deel nog niet in kaart gebracht. Veel lokaties waren nog niet te vinden, afslagen waren niet goed aangegeven en onze uiteindelijke eerste bestemming ’t Lagoa do Capitao dus ook niet. Gelukkig kreeg je bij Ilha Verde telkens een kaartje van het eiland als je erom vroeg, en die hielpen heel erg in dit soort gevallen. Ook als je op een deel van het eiland geen 4G had.

Nog zoiets: op São Miguel was er bijna overal 4G, iets wat ik echt niet had verwacht. Je zag de zendmasten ook overal staan. Ook op Pico was er rond Madalena erg goede 4G ontvangst. Aan de oostkant, waar het dunner bevolkt is, wat minder. Toch heb ik ook daar geen klagen gehad, al denk ik dat KPN-klant zijn heeft meegeholpen, omdat Steph regelmatig een rukverbinding had en ik mijn verbinding moest sharen.

Ondanks de ‘issues’ met Waze zagen we wel de mooie, Noordelijke kant van het eiland. De schattige dorpjes daar, de kustplaatsjes, de traditionele rode molens en de mooie uitzichten op São Jorge, het dunne eiland wat tussen Pico en Terceira in ligt. En natuurlijk de Pico vulkaan. Ook stopten we onderweg bij een prachtig hooggelegen vistapoint met uitzicht over São Jorge én de Pico vulkaan:

pico1492pico1499pico1501

Ja, we hadden wederom ontzettend mazzel met het weer. Het was heerlijk warm, maar niet té. Het typische Azoren weer, maar iets droger dan op São Miguel. Onze huidjes werden er blij van.

Na dit Miradouro volgde dan Lagoa do Capitao, waar het nog heel erg rustig was. Er zat iemand op een muurtje en er graasden wat koetjes. Je had ook een ingewikkelde hike richting dit meer, maar daar hadden we geen tijd voor. Ik was allang blij dat het meer, tegen mijn verwachtingen in, gewoon een inrit was aan een lange weg (die uitzicht bood op Pico en eindeloos door leek te lopen… bijna Amerikaans).

pico1514

Prachtig uitzicht hier, we zijn ook even gebleven. Ik verzuchtte net hoe rustig het hier was en dat er geen touringcar met bejaarden was, toen er een touringcar met bejaarden de hoek om kwam rijden 😀 JINX! Jammer! Kort daarna besloten we weer te vertrekken en richting de zuidkant van het eiland te rijden. Aan deze kant was een zee-zwembad te vinden, het eerste wat we zouden aandoen van velen 😉

Je had er twee, onder andere de Lajes de Pico, een zeebad in een haven. We hadden aldaar moeite om te vinden waar het bad nou precies was was en moeite om parkeerplek te vinden, dus reden door. Van deze kant heb je een prachtig zicht op de aflopende weilanden en huisjes van Pico. Je hebt er ook twee miradouros zitten. Het grappige is dat de omgeving daar helemaal niet toeristisch is. Je ziet wat oude mensjes hun padje vegen, spulletjes opruimen, uit een raam hangen en je opnemen, maar voor de rest gebeurt er weinig.

pico1539pico1545

We reden de kringelende weg verder af en daarna een steil weggetje naar beneden, naar het dorpje Santa Cruz (naam was al goed! Dejà vu!). En voor ons zat… JAWEL.. een touringcar! Dat is ook de laatste die ik gezien heb op Pico en beide waren ze volgens mij van de enige busmaatschappij op het eiland die toeristen (en vooral bejaarden) het eiland rondrijdt.

picosantacruz.jpg

picoacoreana.jpg

Santa Cruz was een ontzettend uitgestorven, rustig stadje. Volgens mijn kaartje kon het Piscina Naturais niet ver weg zijn. En idd, na een geinige bierstube waar wat plaatselijke mensen een biertje dronken en ons opnamen vonden we in een witgeschilderde muur aan de linkerzijde de ingang naar het zwembad.

picosantacruz2.jpg

Er was een terrasje, je kon er ijsjes kopen, er was ook een infinitypool met gewoon zwemwater en achterin bevond zich ons eerste natuurzwembad. Er was geen entree! Het bad sloot wel rond zonsondergang en werd continue bewaakt door een lifeguard. Die zag je bij veel van de natuurbaden, maar niet alle. Het bad lag wel helemaal onder de alg op de bodem en was vrij glad, maar werd wel continue aangevoerd met zeewater dat het bad aan meerdere kanten instroomde (ook een ondergrondse pijp).

pico0364.jpg

En wederom was er geen toerist te bekennen, alleen wij! De badmeester probeerde me duidelijk te maken dat ik vanwege de hoge golven op moest passen met zwemmen en met wat gebaren begrepen we elkaar, want op die gladde bodem durfde ik ook niet wilde dingen te gaan doen. Ook de vloer om het zwembad heen was redelijk glibberig, daarop ben ik één keer flink op mijn bek gegaan, inclusief flink bloedende schaafwond. Redelijk kindonvriendelijk, wat verklaarde waarom zij er vooral niet waren. Gelukkig had ik als een soort moederkloek de hele vakantie pleisters mee in mijn tas.

pico1525pico1527pico1530

We zaten dus heerlijk met z’n tweetjes te genieten, de locals zaten vooral bij het normale zwembad en we hebben een beetje bijgekleurd, ik denk wel ruim een uurtje. Na alle kleren weer aangetrokken te hebben, dekentje opgeruimd te hebben, tas opgepakt, spoelde exact op dat moment een vloedgolfje over ons plekje heen. Alsof het zo heeft moeten zijn. En zo hadden we meer lucky karma momenten die vakantie.

We zijn daarna verder het eiland opgereden, richting de oostzijde, tot helemaal in de meest Oostelijke punt, waar we niet gestopt zijn, al wemelt die kant ook van de natuurbaden. Je hebt er ook weer een prachtig vistapoint. Eentje die ik ook in mijn boekjes regelmatig tegenkwam. Een soort uitgebouwde steiger met een eindeloos uitzicht in de diepte (en op São Jorge). De enige die we daar tegenkwamen was een jong stelletje op een scooter.

Hierna kon je de grote hoofdweg weer vervolgen of twee B-weggetjes de bergen in nemen. We besloten tot het laatste, omdat mijn kaartje liet zien dat het veel mooie uitzichtpunten had (ik dacht, laat ik eens een ander woord dan vistapoints of miradouros gebruiken voordat je het lezen beu wordt 😛 )

De eerste inrit ging meteen steil omhoog, gelukkig trok de 1.6L motor van de Ford het nét. Daarna geweldige binnenweggetjes door waar we niemand troffen dan een enkel wandelend stel, lavestenen muurtjes, veel koeien en wildroosters en vooral veel prachtig uitzicht. Onderweg enkele Lagoas die te mistig waren om te zien en enkele die wel zichtbaar waren. Vooral weer veel koeien overal; zo schattig hoe ze soms op gigantisch schuine stukken weiland staan te grazen of het niks is.

pico0535

Na deze prachtige weg (waar we niemand tegenkwamen) zijn we nog langs één typische rode molen geweest met uitzicht op São Jorge. Een opgeknapte versie van het origineel dan. Alleen het stenen funderinkje is origineel, denk ik (en opnieuw gevoegd, misschien).

pico1583pico1588pico1593

Terug van de molen, inmiddels weer aan de Noordkant van het eiland, zijn we richting de Cella bar gegaan, een in 2016 met een designprijs bekroond gebouw met een restaurant, bar en terrasje waar ik iedereen lovend over las.

picocello

Het design was inderdaad erg tof; met licht hout uitgevoerd, ronde vormen die meebogen met de rots waar het op stond. Op het dak was het heerlijk toeven in de zon, waar we een mocktail (alcoholvrije) mohito drinken met uitzicht op het water, op Faial en op het andere natuurbad wat onder de Cella bar lag (deze voorzien van parasols).

picocellabar2

picocellabar

We namens ons voor morgen op het strandje te gaan zwemmen, want het zag er heel relaxed uit.

Het was een prachtige dag vol indrukken. Nergens te druk zoals je op São Miguel wel eens had, prachtig weer, weinig toeristen en vooral veel tevreden locals die je van het ene naar de andere bestemming zag wandelen (iets wat ik sowieso veel gezien heb, zelfs vliegtuigbeambten). Niemand had haast of zag er gestrest uit, zelfs de oplaadtruckjes met balen hooi niet of dat ene motorbende lid wat ik zag rijden 😀 .

We besloten die middag laat ook alvast een kaartje te halen voor de Ferry. Ik gooide 7,20 in de automaat en er kwam niks 😛 Uiteindelijk sloten we toch maar aan in de rij voor de ticketbalie. Daar zat een Azoreaan die er duidelijk niet zo’n zin in had en zijn Engels was ook niet geweldig. Iemand achter me sprak zowel goed Engels als Portugees en nam ons gesprek over en legde haarfijn uit dat de automaat kapot was en er geen briefje ophing, iets wat een lange Portugese discussie opleverde, omdat de man vond dat het eigenlijk niet zijn probleem was. Uiteindelijk kreeg ik een refund formulier 😀 en besloot gewoon opnieuw te betalen. Steph vertelde me recent dat ik de BIC ben vergeten te vermelden, dus geld gaat er nooit komen 😉

Aan de boulevard hebben we die avond gegeten bij bar El esplanada, tipje via Yelp. Volgens iemand op Yelp hadden ze er lekkere hamburgers. En dat klopte. Er zat echt van alles op trouwens: knakworst, ananas, bacon, ui, ei en mogelijk nog meer ingredienten die we vergeten zijn. En toch smaakte het heerlijk!

Ook maakten we weer een kan sangria meester. Lekker! De eigenaresse en haar service was ook uitstekend, dus liepen we met een tevreden gevoel weer naar ons hotel (100 meter verderop). De lift was nog steeds kapot en het wifi werkte niet, maar dat mocht niet deren. Dit was een prachtige dag geweest!

IMG_0512

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s