São Miguel – laatste dag!

Onze laatste dag op São Miguel. De dagen zijn voorbij gevlogen, we hebben al zoveel mooie dingen gezien en meegemaakt en dan zijn we pas op één eiland geweest! We hebben ’s ochtends weer genoten van het uitgebreide ontbijt en hebben daarna onze koffers ingepakt en achterin de auto gezet.

Gisteravond ontdekte ik gelukkig waar nou eigenlijk precies dat punt zich bevindt van de beroemde Azoren-foto (die ook in mijn voorbereidingsentry staat) met de kringeltrap omhoog. Het heet dus het Miradouro da Boca do inferno.

We zijn weer over de dikbegroeide bergweggetjes van Sete Cidades gereden (had ik al eens verteld dat dat staat voor Zeven steden en dus waarschijnlijk duidt op de stadjes die er in het dal liggen..?) , ditmaal geen koeienfile (jammer). Bij het Lagoa do Canario zijn we geparkeerd. Ik zag al een oma die net als ik de Serra Devassa hike wilde pakken, niet echt voorbereid op zijn ruigheid.

Een landweggetje bij Lagoa do Canario liep naar een open plek in het bos waar overgroeide picknickbankjes en een toiletgebouwtje was. Liep je nog verder omhoog (circa 0,5km) dan kwam je bij een Miradouro-bordje links omhoog. Precies zoals de site van de Amerikaanse blogger schreef die ik had gevonden. Na nog wat trapjes omhoog kwamen we dan eindelijk aan bij het Miradouro da Boca do inferno. IN-DRUK-WEKKEND! Het weer zat ook mee. Er waren wel laaghangende wolken, maar ze dreven vrij hard weer voorbij en de zon scheen licht.

sao0078sao0077

Met ons waren er natuurlijk meer toeristen en een reisleider. Toch was er voldoende ruimte om even te staan, te genieten, je foto’s te maken en als de zon weer achter de wolken verscheen, opnieuw een foto te maken. Je had vrij zicht op de hele vallei, de weg die eronder liep en de dalen eromheen. Heel erg mooi en dat nog onze laatste dag! Echt een mazzeltje!

Na dit hoogtepunt zijn we gaan bedenken welke dingen we nog op onze laatste dag wilden zien, het was tenslotte pas half 12 en onze vlucht naar Pico ging rond vijven.

sao0138sao0173

Onderweg hebben we daarom nog menig Miradouro aangedaan en als laatste zijn we in Ponta Delgada naar de Jardim Botanico José do Canto gegaan,  de botanische tuin van São Miguel, omdat ik z’n poort had zien liggen vanaf de weg en die indrukwekkend vond, onwetende dat er een aangename verrassing op me stond te wachten. De tuin is vernoemd naar de oorspronkelijke eigenaar, je ziet hem in de vorm van een standbeeld als je de tuin inloopt. De tuin lag redelijk dicht bij ons hotel.

De entree is 4,- en ik denk dat de tuin op zijn allermooist is in de bloeiperiode. Er was bijvoorbeeld een heel mooi veld met bloemen in cirkels, maar omdat er geen enkele bloem bloeide, zat er geen enkele kleur in.

sao1469

Wat er tot mijn verrassing wel was, was de gigantische Ficus-boom met zijn kringelwortels die ik op mijn stiekeme wenslijst had gezet, niet wetende of het haalbaar was om hem te vinden. Ik wist niet dat hij HIER in de botanische tuin stond! En er stond er niet één, maar twee! De tweede verderop in het park is de grootste en meest beroemde.

sao0144.jpg

De grote ficus verderop in het park:

sao1467

De prachtige planten en bomen verderop in het park:

sao1474

sao1445sao1448sao1478

Na het verwonderd rondlopen in de tuin zijn we onze ranzige stationwagon gaan wassen bij de Elefante carwash. Ook meteen de laatste auto die we wasten, toen we zagen hoe bevuild iedereen z’n auto terugbracht bij Ilha verde. We waren netjes op tijd op het vliegveld, waar het even puzzelen was hoe alles in zijn werk ging bij SATA, de eilandhoppende maatschappij voor de Azoren.

We werden geholpen door een vriendelijke stewardess die rondliep. Ook bij SATA mocht je geen vloeistoffen mee, mocht je handbagage maximaal 8kg zijn en je koffer 23kg, meen ik. We vlogen met nog wat andere Nederlanders en uiteraard was Ben ook weer present.

We vlogen voor het eerst met een propellorvliegtuigje, sowieso een gave ervaring. De toestellen zijn iets kleiner dan een Boeing, de vliegtuigstoelen die ze niet gebruiken, klappen ze in en de stewardessen zijn doorgaans stewards en hebben hetzelfde uniform als de piloot. Het instappen ging veel sneller en het landen en opstijgen ook. De vlucht duurde bij elkaar niet meer dan 45 minuten. Ik heb continue genoten van het uitzicht op de Atlantische oceaan en uiteindelijk ook de toeristische route over Pico en de vulkaan van Pico heen. Ook zag je de typische vulkaansteen-wijnbouw-muurtjes van bovenaf.

Wat kunnen we concluderen na deze dagen São Miguel? Ja, we hebben Furnas geskipt. Is vast heel mooi, maar waarschijnlijk ook redelijk toeristisch. Ook Parque Terra Nostra hebben we overgeslagen, evenals die hele kant van het eiland. We hebben nog wel Vila Franco do Campo aangedaan, maar ik vond dat nogal een vervallen stad en het eiland vanaf de kust is weinig spannend. Je moet keuzes maken bij 4,5 dag São Miguel. Wil je alles zien, dan heb je veel meer dagen nodig. En terug komen kunnen we altijd…. op naar Pico!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s