Prachtig Pico – dag 1

Pico voelde letterlijk en figuurlijk als een warme deken na São Miguel. het was er warmer; het voelde als een graad of 26 bij het landen, het eiland gaf vanaf het vliegveld meteen een blik op de Pico vulkaan en het was er rustig. Geen drukte bij de bagageband, bagage snel van de band af, snel geholpen bij Ilha verde (waar we dit keer een zilveren stationwagon uit 2014 meekregen) en een laagstaand zonnetje.

IMG_0255

Het vliegveld ligt enkele kilometers af van Madalena, de hoofdstad aan de westzijde van het eiland en ook de plaats waar ons hotel stond. Ons hotel lag meteen tegenover de ferry naar Faial in een straatje waar ook al een trendy bar/restaurant zit, een kraampje om te whalewatchen, scooters en fietsen te huren en een ijs- en biertentje.

Dat feitje over de ferry ontdekten we pas op Pico, daarvoor hadden we geen idee hoe we van Pico naar Faial moesten komen en ook Kras had er niets over genoemd. Kaartjes voor de ferry kosten maar E3,60, zelfs met koffer! Het ritje duurt in totaal maar een half uurtje. Je moest wel je koffers inchecken en mocht net als bij een vlucht geen vloeistof mee.

Doordat we zelf de kaartjes kochten, konden we ook zelf het tijdstip bepalen. We wilden extra veel tijd op Pico, dus besloten we pas om 18:00 op de laatste dag de ferry te nemen. Ilha Verde in Faial sloot al om 19:00 namelijk.

picohaven

Ons Hotel heette Caravelas en we hadden eerst wat moeite om de ingang (meteen aan de weg) en de parkeerplaats (door een slagboom heen rijden naar boven toe) te lokaliseren. Het gebouwtje van Ilha verde (inleverpunt voor de auto) zat ook weer pal naast het hotel. Het was iets minder luxe van ons vorige hotel. De kamer was mooi, en bood uitzicht op de vulkaan. De lift was echter kapot en dus moest iedereen z’n koffers de trap op sjouwen.

We hebben onze koffers gedumpt in de kamer, hebben bij de receptie gecheckt waar de dichtstbijzijnde supermarkt was en zijn daar nieuwe lunchspullen en drinken gaan halen. Het viel me wederom mee wat je allemaal kunt krijgen op een eiland. Deze supermarkt had ook gewoon een rijke verzameling Alpro-producten en dus kocht ik een traytje yoghurtjes.

’s Avonds zijn we gaan eten in de schattige straatjes rondom het hotel. Lekker en weer erg goedkoop en ook hier vriendelijke mensen. Het weer was ook nog steeds aangenaam warm, dus konden we rondlopen in ons jurkje en Steph een hemdje en short met slippers.

fokjes00

We besloten ook, in tegenstelling tot eerdere plannen, de Pico vulkaan niet te gaan beklimmen de dag erop. We hadden veel tekort tijd om het eiland daadwerkelijk te ontdekken en een dag Pico beklimmen neemt al gauw 12 tot 14 uur in beslag. Ik was vooral heel benieuwd naar Lagoa do Capitão en was bang het te missen. Het luchtte ons allebei op. Zo hielden we ruim de tijd over om relaxed te roadtrippen!

Pico is sowieso veel minder druk dan São Miguel, de meeste toeristen blijven daar en spenderen daar 8 of meer dagen, wat ook prima kan, omdat er genoeg te doen is. Op de heenreis zaten we met een gezelschap van Flow reizen in het vliegtuig. Een reisonderneming die begeleid met mensen met een verstandelijke handicap of autisme op reis gaan. Blijkbaar doen ze dat heel goed, want ik las lovende recensies op hun facebook pagina. Ik zag ook alleen maar vermoeide, voldane gezichten op de terugreis. Zij zijn de volle 12 dagen op São Miguel geweest. Zij hebben uiteraard ook een lager reistempo dan wij.

Ook tref je in Pico een stuk minder touringcars met bejaarden die het eiland rondgereden worden. Ik heb er twee gezien, volgens mij. Rust en ruimte dus!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s