Actieve dag: Praia di Arrifana & Limitezero

De laatste dag aan de Westkust van Portugal en dus heb ik op mijn laatste dag nog de omgeving van Vale da Telha verkend en ben gaan hardlopen in mijn eentje. Ik wist dat er een route was die direct naar het strand leidde en dus probeerde ik die straten aan te houden. Het wijkje was best wel apart: de huizen zijn er in 2011 gebouwd, maar sommige huizen in de straat waren nog niet af en waren in opbouw. Volledige casco huizen stonden er, met het typische portugese stijltje met witte muren en een oranje dakje.
Na wat straatjes kwam ik uit bij een waterzuiveringsbedrijf en een soort duinpan. Op goed geluk nam ik het pan wat naar de duinen leidde. Er stonden een paar vervallen huizen, zoals je die wel meer ziet in dit deel van Portugal.

IMG_2387.JPG

Ik nam wat verderop een hobbelig paadje de linkerkant op. Het leek naar de zee te leiden. Het bleek een hobbelig trailpad, langs gele bloemenvelden en kleine beekjes. Behoorlijk uitdagend ook, want je klom best wat stukken en eenmaal dichter bij de kust, maakte je ook weer een enorme duikeling de diepte in.

arrifana04.jpg

Ik liep er in mijn eentje. Gelukkig had ik mijn telefoon mee en had ik eerder gezien dat dit een officiele wandelroute was.

Vlak voor het strand van Arrifana, waar ik naartoe liep, liep er een pad steil omhoog, een flink uitdagende klim. Eenmaal boven op de kruising zie je dan de zee liggen en kun je wederom een slalommende afdaling naar beneden maken over het kasseienpad: heerlijk naar beneden zwieren.

arrifana03.jpg

 

 

Het was een geweldig mooi strand met flinke rotsblokken, inhammetjes waar je nog verder het bos in kon lopen en waar er kikkers hard aan het kwaken waren. Ik ben nog zo’n inhammetje ingeklommen, totdat ik op een steeds smaller wordend paadje niet meer verder kon en mijn iPhone geen service meer had. Ik ben omgekeerd.

 

 

Het pad wat zo lekker omlaag zwierde, was nu een enorme kluif omhoog geworden. Van zeeniveau moet je ineens klimmen naar 200meter! Dat werd dus meer wandelen op het einde 😉

Na douchen en eten hebben we alles ingepakt en kwam de Portugese moeder de sleutels weer ophalen. We hebben het huisje netjes achtergelaten. Op naar Limitezero, in spanje! Een ritje van zo’n 2 uur. Er zouden ook flink wat tolpoortjes gaan piepen onderweg.

We zouden bij Limitezero gaan ziplinen over de Rio de Guadiana naar het Portugese plaatsje Alcoutim, over een  lange kronkelende rivier die meteen een soort grens is tussen Spanje en Portugal. Waarmee je ook meteen een tijdzone overbrugt, omdat Spanje onze Amsterdam-tijd heeft en Portugal één uur eerder. Tijdreizen tijdens het ziplinen dus! Lastig rekenen ook als je vertrekt vanuit Portugal, iets wat ik bijna fout gedaan had. Gelukkig werd ik de ochtend van vertrek wakker en besefte me dat we een uur eerder wegmoesten om op tijd te komen.

IMG_2453.JPG

Als je eenmaal de grens bij Spanje over bent, volgt nog een heel lang stuk omhoog naar SanlĂșcar de Guadiana, door vele slaapstadjes waar geen hond op straat is en je lange stukken door verlaten natuur rijdt. Het laatste stuk is wel een heel mooi stuk door heuvelachtig gebied, wederom bijna verlaten.

Sanlucar de Guadiana is ook een heel rustig stadje met een schilderachtig haventje met bootjes en schattige geitjes met belletjes om hun nek. Ook hier bijna geen hond op straat, al kwam dat misschien omdat het lunchtijd was. Dat leerden we daar ook: de Spanjaard neemt een flinke lunchpauze, eet dan warm en wil niet gestoord worden. Het Limitezero gebouwtje zat potdicht en niemand was te bereiken. Toch zaten we er goed, zagen we. Afwachten dus maar.

Het verzamelen van de crew ging langzaam en hun hokje bleef nog even dicht, iets wat op mijn zenuwen werkte. De crew leek in eerste instantie een beetje humeurig. Het hielp ook niet echt dat we een lange rit achter de rug hadden, ik zenuwachtig was of ik alles wel goed geregeld had en of we wel echt konden vertrekken. Gelukkig was er geen probleem: we kregen een harnas met lusjes om en er ging een fotograaf mee. Er waren ook twee Fransen mee. We were good to go!

zipline3

Met een offroad jeep werden we naar een hooggelegen punt gereden. Daar moesten we uitstappen en nog een klein stukje lopen naar de houten uitkijktoren waar de oversteek zou plaatsvinden. We krijgen er uitgebreid uitleg over wat te doen. Geen al te ingewikkelde materie zoals in Boulder city. Je hoefde hier niet af te remmen met je benen, je kon in 1 lange haal lekker naar beneden zwieren en werd aan het uiteinde vanzelf tegengehouden door een buffer. Je benen kon je lekker laten bungelen, je moest wel je katrol vasthouden die aan de kabel hing. Appeltje eitje!

zipline.jpg

En zo zwierden we allevijf (waarvan Loes met flinke hoogtevrees, de heldin!) van 16:15 naar 15:15 en stonden we ineens in Alcoutim, Portugal, waar we netjes werden opgevangen. Een toffe ervaring en een prachtige afsluiter van de vakantie! Ik ben superblij dat ik hem op het laatste moment gevonden heb en dat we de lange rit gemaakt hebben, met dank aan Steph!

Met een pontje uit Alcoutim werden we weer netjes teruggebracht naar Sanlucar de Guadiana.

IMG_2460

Na het ziplinen reden we terug naar Faro, alwaar onze laatste AirBNB stond in een woonwijkje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s