Benagil, Portimão en rotsstranden

Zondag 23 april stonden we al vroeg op. We zouden die dag gaan kanoën naar de Benagil grot met Taruga tours. Een toffe grot met een gat erin, om het simpel te zeggen. Heel bekend omdat de zon er zo prachtig naar binnenschijnt terwijl je op een strandje aan de binnenkant kunt zitten. In de ideale situatie en met de ideale zeeomstandigheden kan het er in de Benegil grot zo uitzien:

algar4

Ik had daarom thuis al gezorgd voor de boottrip, een van de weinige dingen die ik vooraf geboekt had. Een dag na de boeking thuis ontving ik een mail dat kanoën naar de grot niet ging: tijdens deze tijd van het jaar was de zee te ruw.

Rond half 10 kwamen we in Benagil aan, met prachtig weer. Een grappig klein dorpje bovenin een grote rots. Steile straatjes links, rechts en omhoog en godezijdank vonden we ook nog een parkeerplekje. Een steile trap naar beneden leidde ons naar het strand van Benagil, alwaar er een deskje van Taruga tours zat. Helaas moesten ze ons melden dat door de ruwe zee ook boottochtjes niet mogelijk waren. Best zuur, want de Benagil grot lag letterlijk om de hoek van het strand! Alleen om daar te komen was onmogelijk: ik heb een youtube filmpje gezien van een zeer goefend zwemmer en zelfs die had er moeite mee.

benagil03.jpg

Gelukkig konden ze ons melden dat het vanuit de haven van Portimão wel ging. Ze zouden ons omboeken. Ik heb nog even genoten van het prachtige strandje van Benagil en het heerlijke weer en daarna togen we de steile trappen weer op. We kwamen nog op een vage dirtroad terecht die weer terugleidde naar de grote weg. Enkele steentjes boorden zich in de banden van onze huur Renault en dus visten we die eruit.

We kwamen ruim op tijd aan in de haven van Portimão. Een supergrappig Venice beach achtig kustplaatsje met enkele winkeltjes en een haventje met bootjes. En daar lag ook de gele speedboat van Taruga op ons te wachten. Er was echter geen enkele desk van Taruga te vinden, dus werd ik daar wat onzeker van. Ik belde Taruga, maar kreeg de voicemail. Hollandse stresskipjes zoals ik worden daar zenuwachtig van. Les 1: de Portugees is een stuk chiller dan de Hollander. Alles op zijn tijd en hij komt zijn afspraken echt wel na. Even later kreeg ik ze wel te pakken en bevestigden dat we bij de juiste poort in de juiste haven stonden.

benagil11.jpg

Netjes op tijd kwam de Taruga crew (ze zagen er wel stuk meer grumpy uit dan de vrolijke website aangaf) en ging de poort van de haven open. We werden allemaal in zwemvest gehesen en vastgestrapt aan de stang. Hey ho, let’s go!

benagil07

De zee was inderdaad behoorlijk ruw en wild, maar dat leverde een geweldige bootrit op. De boot maakte goed vaart en lanceerde ons af en toe op hoge golven, bijna gelijk aan een heftig achtbaanritje. We hadden er allemaal dikke lol in ook, zelfs na weer een flinke flats zeewater in onze smoel. Alleen Loes genoot niet echt van de hoge golven (misschien is ze na deze vakantie iets meer thrillseeker geworden… maar daarover later meer 😉 )

De Portugese kust is prachtig met zijn hoge kliffen. We hadden ook ongelofelijke mazzel met het weer: een strakblauwe lucht en heerlijke zon. Goed ingesmeerd uiteraard.

Het grappige van de Portugese kust is dat je elke badplaats duidelijk kunt onderscheiden en dat elke plaats weer verschilt in faciliteiten. De populaire plekken hebben strandtentjes, restaurantjes en veel huisjes rondom de kust gebouwd, maar we zagen ook enkele bijna verlate stukken kust met maar 1 of 2 mensen die heerlijk op hun stukje privé strand zaten. Soms zelfs megadure wellnesshotels met een trap naar een privé strandje.

Het lijkt me geweldig om eens naar zo’n stukje strand te gaan zonder de drukke meute. Via sommige leek je alleen te kunnen komen via een ladder. Ook hebben we veel gezwaaid naar mensen langs de kant.

benagil08

En dan Benagil grot! Ik denk dat het zo’n 20 a 30 minuten varen was. Ik herkende het weer aan het strandje waar we eerder die ochtend waren. De boot probeerde in de grot zelf te komen. Dat ging goed, echter was de zee toch nog behoorlijk ruig, zelfs in de grot.

De waarheid, eind april aan de Portugese kust, mensen, is dat je die prachtige foto in de Benagil grot niet kunt maken! Er kan geen bootje aanmeren! ik denk dat dat later in het zomerseizoen misschien een stuk beter gaat. Uiteraard betaal je dan ook hoofdprijzen voor je vakantie.

Ik had je dus kunnen wijs maken dat ik deze foto helemaal in mijn eentje in de Benagil grot had gemaakt terwijl ik daar de hele middag had gelegen in de stralende zon:

benagilleugen.jpg

De waarheid is dat je maar een paar seconden in de boot hebt om je foto te maken, dat de rest van de boot die foto ook wil maken en dat je geen mogelijkheid hebt om op dat mooie idyllische strandje te liggen:

benagilwaarheid.jpg

Ik vond het jammer, maar ik heb nog minstens 35 jaar om er eens terug te keren met rustiger weer. En dan misschien te kanoën, we’ll see 🙂 En om al die prachtige rotsstrandjes eens beter te bekijken. ik zou het ook een geweldige beloning vinden na een zware hike via een ladder een eenzaam strandje te bereiken.

Terug zijn we ook nog enkele andere grotten ingevaren. Benagil grot blijkt niet de enige grot met een gat, alleen is die in Benagil wel de mooiste.

benagil04.jpg

Omdat de kust echt prachtig was en we heerlijk weer hadden, hebben we toch echt nog heel erg genoten van ons wilde boottochtje. De mannen en vrouw genoten ook.

benagil00

Toen we bijna terug waren in de haven, gaf de speedboat nog eens extra gas en draaiden we nog enkele rondjes op volle snelheid. Heerlijk!! Terug in de haven hebben we nog even op het strandje van Portimão gezeten op onze handdoekjes.

Na het zonnen zijn we rustig terug naar Monchique gekard. Omgekleed en wederom boodschapjes gaan doen voor de avond. Met de barbecue buiten was het fijn om grote lappen vlees in te slaan, zelf te marineren en rustig te laten garen. Vince had de taak van barbecue- en grillmaster op zich genomen onder toeziend oog van zijn vader 😉

minchhouse.jpg

De keuken was superfijn en groot en had alles wat je nodig hebt. Ik merkte dat ik er graag stond, zelf marinades te maken (het huisje had na onze komst geen olijfolie en paprikapoeder meer over) en salade in elkaar te flansen. Met een bluetooth speakertje aan en een relaxed muziekje op voelden we ons thuis en genoten we van het fijne huisje en lekkere weer.

’s Avonds ontdekten we aan de andere kant van het pad omhoog een hoekje met rotsen waar je de mooie vallei van Monchique in kon kijken en de zon onder kon zien gaan.

Over beesten gesproken: ’s avonds ontdekten we een salamander boven het buitenlampje. Slim, want het wemelde daar van de motjes. We doopten hem Sammy de salamander en hielpen hem motjes te vangen. Totdat we gingen slapen, is hij bij het lampje blijven zitten. Speciaal voor hem hebben we daarom het lampje maar aan laten staan:

monchsammy

De sterrenhemel was hier ook duidelijk te zien door weinig lichtvervuiling. Het enige wat je in de verte ziet zijn de lichtjes aan de kust en de sterren. En als er iemand op het pad op kwam gereden, ging uiteraard het hondenalarm. Ik raakte vanzelf gewend aan die beesten en ging ze steeds meer waarderen.

monchstarsmonchzonnetje

Wat een prachtig huis en wat een fijne omgeving! Ver weg van alle drukte; ons eigen paradijsje. Stiekem wilden we hier wel voor eeuwig blijven….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s