Laatste dag Big Sur & Morro Bay

20 november was een erg regenachtige dag. We hebben die dag alleen gewandeld op het strand van Morro bay, waar we steentjes, aparte schelpjes en zeehondenkadavers vonden (die laatste uiteraard niet meegenomen).

Nadat we behoorlijk natgeregend waren, zijn we teruggegaan naar de AirBnB en zijn we ons heerlijke warme en luxe bed ingedoken met de laptop, Netflix en social media. Voor de mensen in deze regio was de regen een zegening. Dit was blijkbaar de eerste bui in 7 maanden tijd. Er was sprake van ernstige droogte. Iets waar je als Nederlander uit een waterrijk landje niet over nadenkt. Dat zouden we de dagen erop vanzelf gaan merken.

’s Avonds hebben we vis gegeten bij een typisch visrestaurant in Morro bay: the Galley. Het kreeg goede recensies en gaf uitzicht op Morro rock, ook al was die door het weer al de hele dag in nevelen gehuld. Ook ’s avonds regende het nog. Gelukkig was het bij The Galley warm en de service was goed. Steph at zijn eerste kreeft ooit en ik at vistaco’s, die ik ook nog niet eerder ergens gegeten heb.

morrobay.jpg

21 November zijn we vroeg opgestaan, hebben we eerst broodjes, drinken en magnetronvoer voor de komende AirbnB’s gekocht in een Fresh food market (weer zo’n typisch klein supermarktje met aardige mensen, aparte producten en thanksgiving taartjes en koekjes).

We waren klaar om de zuidelijkste stukjes Big Sur te zien, de stukken die gisteren ook al te regenachtig waren en waarvoor we te moe waren na de lange hike.

Mary Anne en Phil hadden ons aangeraden om naar Hearst castle te gaan, het bezoekerscentrum zou al interessant zijn. Ik had het buiten beschouwing gelaten, omdat ik het in mijn vooronderzoek al niet erg boeiend en best wel tacky vond. We wilden het toch proberen. Het viel me op dat er buiten bij Hearst castle een enorme rij chemische toiletten stond (niet die krappe versies die je bij hardloopevenementen ziet trouwens, deze was een kleine kinderkamer groot!). Binnen in het bezoekerscentrum zag ik waarom: er was te weinig water om te flushen, ook al vanwege de droogte.

Waar we de blijheid van Mary Ann en Phil over de regen in Morro bay eerder niet zo hadden begrepen, viel het kwartje nu eindelijk. En wat de gevolgen zijn als regen langdurig uitblijft.

We hebben Hearst castle en zijn bezoekerscentrum daarna alsnog overgeslagen. Op een kerstballenwinkeltje na, was er weinig te beleven. En kerstballen blijven niet heel in de koffer.

hearstcastlehearstdinger

Tegenover Hearst castle lag een veel mooier pareltje: het W.R. Heast memorial state beach. Met zo’n prachtige lange houten pier, zoals uit films 🙂 Er was een visser visjes aan het vangen en er waren jongens aan het surfen. Een heerlijk plekje en het was er ook lekker rustig. Je kon ook via een apart pad het strand op.

hearststra.jpg

wheartspiertje.jpgwhearstpierwhearstvissertje

We zijn daarna verder gereden, omhoog de Highway 1 op, waarna we arriveerden bij de Elephant seal sanctuary. Het was matingseason, dus het hele strand lag vol met stinkende zeeleeuwen die lekker tegen elkaar aan lagen te maffen. In de branding deden af en toe wat zeeleeuwenstellen een paringsdansje 😛 (een soort vrolijk happen naar elkaar en elkaar proberen te imponeren met hun hupsjes)

seeulostinkies

Ik heb er ademloos een tijdje naar staan kijken, net als vele toeristen met mij. Gelukkig liet iedereen de stinkers met rust, zodat ze ongestuurd konden liggen.

Daarna reden we omhoog, om te zien wat we overgeslagen hadden op de weg terug na de Edmondsen trail. Dat was onder andere Ragged Point. Ragged Point was een beetje ingesloten door het Ragged point inn, een vrij toeristisch terrein met veel eettentjes, een souvenirwinkeltjes, terrasjes en de Inn zelf dus. Veel parkeerplek ook. Ik meen zelfs een klein tankstationnetje (dat je afgeraden wordt in verschillende reisgidsen vanwege de prijs). Je had wel een prachtig uitzicht over ragged point zelf, met een bankje een prieeltje. Er was een pad naar beneden, en een bordje dat je naar beneden kon, op eigen risico. We hadden beide onze hikingschoenen niet aan. Steph haalde me gelukkig over. We gingen terug naar de auto, deden onze hikingschoenen aan en keerden terug. We waren blijkbaar de enige met dat plan. De rest van de toeristen bleef bij het prieeltje en nam alleen een foto van het (erg mooie) uitzicht. We roken avontuur!

De afdaling was erg scherp naar beneden her en der en vanwege de buien was de grond en de houten trapdelen nog wel glad. But: living on the edge! Bovendien voelden we allebei dat onze schoenen goed grip gaven op de schuine grond. Een man en zijn aziatische buddy volgden ons. Hun schoenen waren ook niet erg hikeproof, maar ze keken wat wij deden en waar je wel of niet overheen kon klimmen. Want na een prachtig zigzag patroontje naar beneden belandde je bij rotsen en werd het klimmen geblazen! Goed kijken over welke rotsen je kon klimmen en dan ook nog terug kon.

De eerste beloning voor de aparte Ragged point hike diende zich al gauw aan: een waterval! Het water liep langs de stenen de zee in. En dus klommen we verder de stenen over (een flinke beklimming her en der) en de man en de aziaat volgden.

Wederom na wat gezigzag bereikten we het zwarte zand van het strandje van Ragged point. Er was verder niemand! En daarom hebben we een tijdje heerlijk op een steen gezeten en het uitzicht in ons opgenomen.

raggedpoint4525raggedpoint0331raggedpoint0332

Voor dit soort hikes waren we gekomen! En voor dit soort ongerepte strandjes waar verder niemand was (behalve de man en de aziaat, maar die bleven ook niet lang).

Het souvenirwinkeltje had behoorlijk toffe souvenirs; veel Highway1 en California, en veel koelkastmagneten. We kochten er twee.

IMG_4016.JPG

Na Ragged point waren we behoorlijk bevredigd en zijn we de lange rit gaan maken richting Ventura. Het weer was prachtig, en het uitzicht nog steeds geweldig. Regelmatig heb ik mijn 7D op het dashboard laten filmen.

Na Morro bay werd het al gauw wat stedelijker, richting de Highway101. De Cabrillo highway/ Highway1 volgt daarna een tijdje lang de kust niet meer en dus rij je veel door stadjes heen, zoals San Luis Obispo en Pismo beach (ook érg mooi!). Je komt onder andere nog door het prachtige berggebied van de Los Padres national forest. Hier wederom veel vistapoints, maar we hadden haast 😉 Ik denk dat het beste de moeite waard is bij goed weer namelijk.

lospadres.jpg

venturahighway.jpg

Bij het ondergaan van de zon reden we op de Highway1 door Santa Barbara richting Ventura. Muziekje op , palmbomen, roze luchten, dure landhuizen in de bergen. Wederom een totaal ander Californië. Ventura zelf leek wel een soort buitenwijkje van Los Angeles, met de bekende tacoverkoperkraampjes op straat met neonverlichting, liquorstores, knakkertjes op lowriderfietsen, etc.

We vonden onze airbnb’s wat lastig te vinden, omdat Amerikanen blijkbaar hun huisnummer niet verlichten 😉 . Uiteindelijk vonden we het aan het begin van een straat. Onze Air BNB eigenaren waren niet thuis, ze hadden voor ons het hek opengelaten en daarom konden we zelf naar binnen. Bij het huisje stond rood poezenkind Poppy ons op te wachten. Ons kamertje was klein, maar heel erg knus. Roze geschilderd en een enorme boekenkast met allemaal persoonlijke spulletjes en boeken van de eigenaresse Sheri. We voelden ons gelijk thuis.

IMG_4107.JPG

(Poppy)

Dit zou onze shack worden voor twee nachten.Sheri’s huisje was een haastklusje, omdat ik er pas laat achter kwam dat de Island Packers boot naar Santa Cruz island van een andere haven zou vertrekken. Eentje die dichter bij het ‘Downtown’ deel lag. Sheri’s huisje zag er aantrekkelijk en uitnodigend uit en onze kamer voldeed volledig aan de verwachtingen.

img_4355

Wat ook hier opviel: ook Ventura had te kampen met droogte, misschien nog wel erger (de bui van de 20e had hen maar minimaal bereikt) en dus kon je alleen beperkt water gebruiken. Military showers (je haar natmaken, droog shampooen en daarna afspoelen) en niet de kraan laten lopen bij tanden poetsen. Tijdens het schrijven van dit blog hebben ze zojuist alweer een periode van flinke buien achter de rug, maar confronterend bleef het wel.Processed with MOLDIV

’s Avonds zijn we gaan eten bij Casa de Soria , een Mexicaans restaurantje 200 meter verderop. Volgens mij hebben we geen enkele andere toerist gespot, alleen de bewoners van Ventura zelf. Dat werd ook aangegeven door Sheri. De prijzen waren ook erg prettig en we hebben lekker gegeten. Ik vond dit een toffe bijkomstigheid van AirBnB en specifiek van deze AirBnB. Misschien klinkt dit wel enorm hipsterig, maar ik vind het wel leuk om zo als een local te mengen tussen de bewoners van Ventura.

Uiteraard sliepen we weer als een roosje in ons warme bed, na wederom een lange dag. Morgenochtend vroeg op voor de bootreis naar Santa Cruz island.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s