Big Sur!

_MG_0212.JPG

’s Ochtends vertrokken we vanuit Pacific Grove. Eerst tanken bij de lokale benzineboer (een dollar goedkoper per gallon dan in Lee Vining!) en daarna groceries bij een lief klein supermarktje waar ik mijn ogen uit keek:

Pacific Grove/Monterey is weer zo anders dan voorgaande stadjes. Heel democratisch, de mensen aardiger/zachter, prijsjes vriendelijk en niet erop uit om de toerist uit te knijpen. De huisjes lijken op die in San Fransisco: ook hier soms flinkschuine stukken straat met daarop toegepaste huisjes.

Rond negenen/half 10 waren we op pad. Big sur dag. Ik had hoge verwachtingen, want van Big Sur vindt je de mooiste foto’s. Het heeft ook veel ‘Vista points’; speciale inhammen langs de kant van de weg waar je met je auto kunt staan en foto’s kunt maken omdat het uitzicht daar spectaculair is. Op sommige stonden al flink wat auto’s. Bij bijna elk Vista point de bekende stelletjes die met hun iphone zichzelf en de achtergrond op de foto zetten, of de Chinees met de selfie stick.

Ik vond het bij Big Sur lastig om de juiste vista points te kiezen. Ze waren al heeel snel weer voorbij en soms zag je pas laat hoe mooi iets was. Voor ik er erg in had, waren we ook de Bixby bridge voorbij, die ik achteraf toch veel minder mooi vond dan ik dacht (of misschien lag het aan het grijzige weer). Daar stonden ook erg veel toeristen en dat stond me een beetje tegen. Kortom: geen foto’s van de Bixby bridge en het ritje eroverheen viel ook wel mee qua grandeur 😉

Het eerste national park wat we zouden aandoen was het Andrew Molera NP. Ik had gelezen dat dat een mooie route was. Het was een trail van 1 mile. Ik heb mijn Garmin aangezet om te checken of dat klopte 😉 Na ons stopte een busje Amish meisjes met een begeleider. Volgens mij gingen die paardrijden.

De trail begon meteen goed: door een beekje met steentjes waar zelfs mijn waterproof Palladiums niet tegen opgewassen waren. Die moesten dus uit! Ik zag vele mensen afhaken 😀 Ik had af en toe het idee alsof we in Schotland liepen. We liepen door flink wat loofboombos, groen gras en bospaadjes. Het enige wat Californisch was, waren de hoge bergen en af en toe aparte begroeiing. Na de 1 mile bereikten we een winderig stuk strand. Het begon ook al een beetje te regenen. Best mooi, maar niet spectaculair.

Na de Andre Molera trail hebben we onderweg nog enkele vista points aangedaan. Het weer bleef bewolkt. Ik wilde ook graag naar Pfeiffer beach (een strandje met een enorme rots met een gat erin, simpel gezegd), maar door de Soberanes fires die er hebben gewoed van juli tot oktober is er veel bos verwoest en was het Pfeiffer state park dicht aan beide zijden (bos en strand). Jammer, maar het zij zo 🙂

Volgende NP: Julia Pfeiffer Burns state park. Welke onder andere de spectaculaire McWay falls heeft, een strandje met spectaculaire golf en een watervalletje. Indrukwekkend en enórm toeristisch.

img_3611

Na eindeloos veel foto’s en filmpjes zijn we onder de Highway1 door een tunneltje naar de rest van het park gegaan. Ik dacht dat er nog een waterval was, in het parkje zelf. Ik dacht dat dit de Ewoldsen trail was en dus namen we die. Hij stond in ieder geval in mijn reisdagboek op de to do list.

IMG_3640.JPG

Ook tijdens de Ewoldsen trail viel op hoeveel bomen beschadigd en uitgehold zijn door de Soberanes fires. Zwartgeblakerde bomen, vele, en dat vooraan in het parkje al. Hoger viel de schade mee.

Het was onderweg tijdens de trail al gaan regenen, eigenlijk werd dit steeds heftiger. Gelukkig had ik mijn blauwe Patagonia regenjack mee en trok ik die aan. De Ewoldsen trail bleek stiekem ook veel langer dan we dachten en het watervalletje hebben we nooit gezien. Maar we kwamen om te hiken en dit was de moeder van alle hikes! Flinke hoogtestijgingen (mijn Garmin vertelt me dat we tot 500m stegen), omgevallen bomen, bruggetjes over het water, steile afgronden met smalle paadjes en af en toe een tegenligger… ook loop je een ‘loop’, de cirkel die je van de derde tot de 7e kilometer ziet.

img_3757

We vonden het stiekeme afzien eigenlijk wel lekker. Helemaal bovenaan de Ewoldsen trail kijk je dus 500 meter de diepte in (bij km4) en zie je de peilloze diepte en de zee. Ik heb hoogtevrees, maar hier voel ik die minder dan thuis. Toch vond ik het best spannend dat we zo hoog zaten.

De weg terug ging makkelijker omdat de ‘loop’ terug weer afdaalde. We wilden voor het donker het bos weer uit zijn. Onderweg kwamen we echter nog circa drie stellen en een groepje tegen die nog onderweg waren. Sommige waren al half verdwaald omdat niet overal duidelijk staat vermeld hoe lang de ‘loop’ nou eigenlijk is, evenals de Ewoldsen trail. Ik ben nog steeds benieuwd of ze weer veilig teruggekomen zijn 😀 Ons loopje duurde, met McWay falls erbij, uiteindelijk 9km.

Terug beneden stond onze Jeep nog steeds veilig langs de kant van de weg geparkeerd. Eigenlijk fout, want we stonden in een fire zone. Er was echter nergens meer plek om te parkeren. We waren allebei zeiknat door de regen, dus hebben we de verwarming aangezet op 75 graden Fahrenheit en zijn we op pad gegaan naar Morro bay, ons tweede Air B’n’B adresje. Ik kon gelukkig met de Traveltab onze komst aankondigen: het ding heeft ook dagelijkse belcredits, naast de functie van Wifi dongle (superhandig, blijkt dagelijks).

De Highway1 is een uitdagende weg. Hoogtestijgingen, scherpe – en soms U-bochten langs de rotswanden waardoor je over een afstand van 140miles meer dan 2 uur doet. Steph vond het heerlijk om er te rijden, omdat het een beetje leek op Grand theft auto of Burnout 😀

IMG_3667.JPG

We kwamen nog langs verschillende kustplaatjes, waaronder ik meen San Simeon. Het doemde vanuit de verte op en was helemaal volgebouwd met motels, lichtreclame en ik meen ook casino’s.Een bizarre verandering van landschap dat daarvoor voornamelijk grasland en zwarte koeien en schaapjes was. Hier vlakbij ligt ook Hearst castle, een kitscherig kasteel wat niet op mijn to do lijstje staat.

Rond zessen kwamen we aan in Morro bay en Mary Ann en Phil, de Air b’n’b hosts deden open. Een typisch Amerikaans stel, waarvan Phil is gepensioneerd. Ik heb het idee dat ze last hebben van het empty nest syndroom 😉 Hun zoon lijkt net vertrokken naar de Universiteit en ze hebben nu een lege benedenverdieping over voor gasten.

Mary Ann is een super zorgzame vrouw en we worden hier totaal in de watten gelegd en vertroeteld. Bij aankomst waren er bananenkoekjes die ze zelf gebakken had, een koelkastje met yoghurtjes en bananenbrood, een koffiezet automaatje, een hele collectie DVD’s en Netflix, een warme zachte badjas, een superzacht bed met tientallen kussentjes, een hele map met suggesties om dingen te doen in de omgeving en last but certainly not least Max de huiskat (14) die de eerste nacht meteen op ons bed sliep, zich liet aaien en in de badkamer de hele tijd bij ons bleef en Fenway, een golden retriever die ook al op leeftijd is en ‘spoiled rotten’ wordt door de familie. Ze lijken sowieso dol op hun dieren.

Max:

 

Mary Ann bood ook nog aan mijn zakje vieze kleren te wassen. We voelden ons allebei al enorm thuis bij deze gastvrije mensen en staan eigenlijk een beetje versteld van hun vriendelijkheid. We hebben deze avond gedoucht, ons magnetroneten opgewarmd en zijn daarna in het grote bed in slaap gevallen. Genoeg beweging voor vandaag 😉

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s