Mono Lake en Bodie National Parks

15078953_10208633884259399_6164030254760237149_n

Dag 1 in Lee Vining. De eerste echte dag trouwens. Vannacht heeft de verwarming uitgestaan en lagen we lekker onder de dekens. ´s Ochtends is het weer betrekkelijk koud (´s nachts zo´n -3, overdag 4 graden).

Lee Vining is een prachtig slaapstadje langs de US395. Het heeft niet veel: een bibliotheekje, een highschool, wat motels, twee tankstations (Chevron en Shell), een winkeltje in leren artikelen, een supermarktje, een wasserette en een informatiepunt waar ze ons advies hebben gegeven over de reis naar Monterey.

De Tioga pass is namelijk dicht, evenals de Sonora pass. Dat zijn allemaal wegen die leiden naar Monterey, maar die wel dwars door Yosemite park gaan. De Highway89 is echter nog open, zei het meisje bij het informatiepunt. We zijn daarna, ik opgelucht, door naar Mono Lake gegaan. Eerst bijna verkeerd gereden, want alle uitritten zijn vaak abrupt en direct afslaand, zodat je ze gauw mist.

Mono Lake had, net zoals Badwater Basin en Zabriskie point, een toiletgebouwtje, picknicktafeltje, en bordjes met informatie over het park zelf. Ook was er een gebouwtje voor de ranger en een paaltje waar je envelopjes in kon doen met je daypass, de ‘fee’ en wat gegevens zoals je land van herkomst en het kenteken van je auto. Ook kon je er een gastenboek tekenen. Ik zag mensen uit Polen, Italië, Canada..

Het pad richting Mono Lake was de laatste kilometer ‘dirtroad’, nu ontdekken we pas hoe geschikt de Jeep is voor deze vakantie. Hij is 4×4 aangedreven en kan dirtroads met gemak aan met zijn grote, dikke banden. Ook hoge elevation stijgingen doet-ie met gemak. We voelen ons veilig in die kolos en hij brengt ons overal heen. Het is een bijna volledig digitaal ding en hij geeft voortdurend meldingen over de zaken die niet kloppen of die hij corrigeert (zoals bijv. de bandenspanning).

Mono Lake was prachtig! Het overtrof mijn verwachtingen en die waren door de vele vindbare foto’s al erg hoog. Van de informatie dame hadden we al de plek gekregen die het meest ‘scenic’ was: de South tufa towers. Die Tufa’s staan in het water als een soort alien landschap en zo vervreemdend was het in het echt ook. De zon scheen deze dag stralend en er waren bijna geen wolkjes aan de hemel. Ideaal weer om prachtige foto’s en filmpjes te maken. Ook heb ik een tijdje gezeten bij een plekje aan het water om te genieten van de voorbij zwemmende vogels, het kabbelende water en de totale stilte daar.

Steph en ik waren allebei blij dat we hierheen gegaan waren. Ook al is de Tioga pass dicht: Mono Lake is de moeite waard en rond deze tijd van het jaar erg rustig.

Na Mono lake zijn we richting Bodie gereden, een van de andere toffe dingen die je kunt doen als de Tioga Pass dicht is.

Lol, de weg erheen was hel! 😀 Die ging de laatste 10km over in een ware dirtroad. Hobbelhobbelhobbel. Ik vond het sowieso apart dat de Hertz navigatie van de Jeep zelf (die we gebruikten omdat er geen wifi of telefoonontvangst was om en nabij Lee Vining) deze weg als een volwaardige weg aangaf. Op sommige stukken keek je een aardige diepte in. meer als stroomlijn was er verder niet.

Steph begon de laatste 4 mile te klagen, want hij dacht dat de Jeep uit elkaar zou trillen. Ongeveer 1,5km voor Bodie passeerden we een andere auto op de smalle dirtroad, geen 4×4, die er nog meer moeite mee had. Uiteindelijk zagen we het mijnstadje in de verte liggen. de oude bruine houten huisjes verspreid in de verte.

Ook dit is een nationaal park, dus: envelopje invullen, centjes erin, in een brievenbusje doen. Terwijl we de datum invulden, sprak een stel van ongeveer 50 ons aan; ze reisden met een grote camper en spraken met een soort verAmerikaanst accent Nederlands. We hebben wat gepraat over welke wegen open zijn, de Tioga pass, hun en onze reis.

Ook Bodie was heel bijzonder. Vreemd om zo de tijd stil te zien staan en mooi om te zien hoe het allemaal geconserveerd is. veel huisjes zijn dichtgemaakt met (plexi)glas en daarachter hebben ze meubels, doorgezakte plafonds, soms zelfs behang in tact gelaten of soms een beetje geholpen met toegevoegde props (heb ik het idee). Doordat veel veranda’s voor de huisjes hertimmerd zijn, kun je erop klimmen en naar binnen kijken. er stond nog o.a. een kerkje, een schooltje, een bar, een kruidenier, een in de grond weggezakte auto en een complete fabriek (maar daar mocht je alleen heen met een guided tour vanwege instortingsgevaar).

’s Avonds zijn we nog teruggegaan naar Mono Lake, de zon zien ondergaan. Ook dan is Mono Lake magisch.

Een gedachte over “Mono Lake en Bodie National Parks

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s